ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်အများဆုံးသူများ — အလုပ်လုပ်ရင်း ကလေးပြုစုနေတဲ့ မိဘတွေအတွက် ထိရောက်တဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး စိန်ခေါ်မှုများ

ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး အစီအစဉ်တိုင်းမှာ တိတ်တဆိတ် လက်လွတ်ဆုံးရှုံးနေရတဲ့ လူတစ်စု ရှိပါတယ်။ ကုမ္ပဏီအများစုမှာ အဲဒီလူစုက အလုပ်လုပ်ရင်း ကလေးပြုစုနေတဲ့ မိဘတွေပါ။ မိဘတွေက ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းလျှောက်ခါစကလေးရှိတဲ့ မိဘတစ်ယောက်ကို တစ်ညလောက် အနှောင့်အယှက်မရှိ အိပ်ရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ချင်မလဲလို့ မေးကြည့်ပါ။ အဓိကအကြောင်းရင်းက ပုံမှန်စိန်ခေါ်မှုတွေကို စီစဉ်တဲ့အခါ မိဘတွေမှာ မရှိတဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ယူဆထားလို့ပါ။ အဲဒါက တစ်နေ့တာအတွင်း အားလပ်ချိန်တစ်ကွက်ပါ။ ညနေ ၆ နာရီ အဖွဲ့လိုက်ပြေးချိန်က ကလေးသွားကြိုရမယ့်အချိန် ဖြစ်နေတယ်။ နေ့လယ်စာစားချိန် သင်တန်းက ကလေးဆရာဝန်ဆီ ဖုန်းဆက်လို့ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော နာရီဝက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ ပိတ်ရက် တောင်တက်ခရီးကလည်း မွေးနေ့ပွဲ၊ ဘောလုံးပွဲနဲ့ တစ်အိမ်လုံး စားသောက်ဖို့ ဈေးဝယ်ရမယ့်အချိန်တွေနဲ့ တိုက်နေပြန်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မိဘတွေက စိန်ခေါ်မှုကြေညာချက်ကို ကြည့်ပြီး လေးစက္ကန့်လောက်အတွင်း အချိန်တွက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ စာရင်းမသွင်းတော့ပါဘူး။ မကျေနပ်ကြောင်းလည်း ပြောလေ့မရှိပါဘူး။ တိတ်တဆိတ်ပဲ မပါဝင်ကြတော့တာပါ။ ဒီလိုနဲ့ အနားယူအားပြန်ဖြည့်ဖို့၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားဖို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ခံစားမိနိုင်မယ့် ခဏတာလေးတစ်ခုရဖို့ အလိုအပ်ဆုံးသူတွေ ရှိနေတဲ့နေရာမှာပဲ အစီအစဉ်ရဲ့ ပါဝင်မှုအချက်အလက်တွေက ကွက်လပ်ဖြစ်လာပါတယ်။ သတင်းကောင်းကတော့ ဒါကို ပြုပြင်ဖို့ အများအားဖြင့် အစီအစဉ်ပုံစံကိုပဲ ပြောင်းဖို့လိုတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီလိုပြောင်းဖို့ တစ်နှစ်တာအတွင်း သင့်တော်တဲ့အချိန်လည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောပါမယ်။

အားလပ်ချိန် မရှိတဲ့ တစ်နေ့တာ

အစီအစဉ်ရေးဆွဲတဲ့အခါ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်နေ့တာကို တကယ့်ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် အလေးထားစဉ်းစားရာက စလိုက်ပါ။ ကျောင်းနေအရွယ် ကလေးတွေရှိပြီး မိဘနှစ်ဦးစလုံး အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံမှန်အိမ်ထောင်စုတစ်စုရဲ့ အချိန်ဇယားဟာ လေကြောင်းလိုင်းတစ်ခုလိုပဲ အချိန်အလွဲအချော် ခံနိုင်ရည်နည်းလှပါတယ်။ အိပ်ရာထ၊ အစာကျွေး၊ အဝတ်အစားလဲပေး၊ ထမင်းဘူးပြင်၊ ကျောင်းလိုက်ပို့၊ အလုပ်လုပ်၊ ကလေးကြို ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကိစ္စတွေစီစဉ်၊ ညစာစား၊ အိမ်စာလုပ်၊ ရေချိုးပေး၊ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ချော့ပြော။ ပြီးတော့ ညနေပိုင်း လက်ကျန်အချိန်လေးမှာ အဝတ်လျှော်မလား၊ အီးမေးလ်စစ်မလား၊ အိမ်ထောင်ဖက်ကို အချိန်ပေးမလား၊ အိပ်ပျော်သွားမလား ရွေးရပါတယ်။ အဲဒီတစ်နေ့တာထဲမှာ “ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး” လို့ နာမည်တပ်ထားတဲ့ အချိန်ကွက် မရှိပါဘူး။ တခြားဘာအတွက်မှလည်း အပိုအချိန်ကွက် မရှိခဲ့ပါဘူး။ အချိန်သီးသန့် ထပ်ဖယ်ပေးရမယ့် စိန်ခေါ်မှုတိုင်းက မိဘကို တခြားတစ်နေရာကနေ အချိန်ယူခိုင်းနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ယူစရာနေရာ မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် စေတနာကောင်းနဲ့ ပေးတဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး အကြံဉာဏ်တွေက မိဘတွေအပေါ် ထိရောက်ဖို့ ခက်နေတာပါ။ “ကိုယ့်အတွက် မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ပဲ အချိန်ပေးလိုက်ပါ” ဆိုတာ အကြံဉာဏ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဖြေမထွက်တဲ့ အချိန်တွက်ချက်မှုတစ်ခုပါ။ အစီအစဉ်ဒီဇိုင်းအရ ဖြေရှင်းနည်းက အချိန်အသစ် ထပ်ဖဲ့ထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိပြီးသားအချိန်တွေထဲမှာ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးကို တွဲထည့်ပေးတာပါ။ အပြုအမူသိပ္ပံပညာရှင်တွေက ဒါကို အလေ့အထတွေ ဆင့်တွဲတည်ဆောက်ခြင်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။

မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်နေ့တာကို နောက်တစ်ခေါက် ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါ မိနစ်တွေအစား ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရေတွက်ကြည့်ပါ။ ကျောင်းကို အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်တာက ခြေလှမ်းထောင်ဂဏန်း ရှိနေပါပြီ။ ကလေးပြန်ကြိုရသေးလို့ ဒီလိုအသွားအပြန်က နှစ်ခေါက်ပါ။ ကစားကွင်းမှာ တစ်နာရီနေတာက ထိုင်ထလုပ်တာ၊ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ဒူးညွှတ်တာ၊ အရှိန်လွန်သွားတဲ့ စကူတာနောက် အမြန်လိုက်ပြေးတာနဲ့ ကလေးကို ဘားတန်းပေါ် အကြိမ်လေးဆယ်မြောက် မတင်ပေးတာတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။ အိပ်ပျော်နေတဲ့ လေးနှစ်အရွယ်ကလေးကို ပွေ့ပြီး လှေကားတက်တာဟာ ဘယ်အားကစားရုံမှာမဆို အသိအမှတ်ပြုရမယ့် အလေးသယ်လေ့ကျင့်ခန်းပါပဲ။ စနေနေ့မှာ ကလေးတွေနဲ့ စက်ဘီးစီးတာလည်း စက်ဘီးစီးလေ့ကျင့်ခန်းပါပဲ။ ဒါတွေအားလုံး အကျုံးဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းဆိုတာ ကလေးတွေမပါဘဲ သီးသန့်အချိန်သတ်မှတ်ပြီး လုပ်ရတဲ့အရာလို့ ယူဆတည်ဆောက်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေမှာတော့ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုအများစုကို မမြင်မိကြပါဘူး။

HR အတွက်ရော မိဘတွေကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ လက်ခံထားသင့်တဲ့ အမြင်သစ်တစ်ခုက မိသားစုပါဝင်တဲ့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုဟာ အကျိုးလျော့သွားတဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး မဟုတ်ပါဘူး။ နှစ်ဆအကျိုးရတဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးပါ။ ကျောင်းကို ကားနဲ့ပို့မယ့်အစား လမ်းလျှောက်ပို့တဲ့ မိဘက ခြေလှမ်းတွေ ရရှိသလို ကလေးကလည်း အလေ့အထကောင်း၊ လေကောင်းလေသန့်နဲ့ ကားစီးရင်း မရနိုင်တဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချိန် ဆယ်မိနစ်ကို ရရှိပါတယ်။ ကျောင်းအသွားလမ်းလျှောက်တာကို ထည့်တွက်ပေးတဲ့ စိန်ခေါ်မှုဟာ စံနှုန်းလျှော့ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းမာရေးကို တကယ်ကောင်းမွန်စေတဲ့ လက်တွေ့အပြုအမူကို တိုင်းတာနေတာပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နောက်မျိုးဆက်အတွက် အခြေခံအလေ့အထကောင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်ပေးနေတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

အားနာစိတ်ဆိုတဲ့ အတားအဆီး

မိဘတွေ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရတဲ့ ဒုတိယအကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ဒါကို ပြောဆိုဆွေးနွေးတာ နည်းပြီး အချိန်စီစဉ်ရေးကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက အားနာစိတ်ပါ။ မိဘတစ်ယောက်အတွက် “ကိုယ်ပိုင်အချိန်” ဆိုတာ အလကားမရပါဘူး။ ကိုယ့်အစား တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူပေးထားတဲ့ အချိန်ပါ။ ညနေ ၆ နာရီမှာ ပြေးဖို့ဆိုရင် အိမ်ထောင်ဖက်က ညစာကိစ္စကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဘိုးအဘွားက မြို့တစ်ဖက်ကနေ ကားမောင်းလာပေးရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေက ဖန်သားပြင်ရှေ့ နောက်တစ်နာရီ ထပ်ထိုင်နေရမယ်။ မိသားစုဘဝကနေ ခဏလွတ်မြောက်ဖို့လို့ ပုံဖော်ထားတဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မိသားစုက ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ မိဘအများစုကလည်း နေ့အများစုမှာ အဲဒီတန်ဖိုးကို မပေးဆပ်နိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်။ “ဒါကို သင်ရထိုက်ပါတယ်၊ ကိုယ့်အတွက် အချိန်ပေးပါ” ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုချဖို့ အလေးပေးပြောတဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဒီလှုပ်ရှားမှုကို အကြောင်းပြချက်ပေးရမယ့် ကိုယ့်အလိုလိုက်မှုတစ်ခုလို ခံစားရစေပြီး အဲဒီပေးဆပ်မှုကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပိုများသွားစေပါတယ်။

ဖြေရှင်းနည်းက အဲဒီအမြင်သစ်ကိုပဲ တခြားဘက်ကနေ ကြည့်တာပါ။ ကလေးတွေပါဝင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အားနာစိတ် လုံးဝမရှိပါဘူး။ မိသားစုနဲ့ စက်ဘီးစီးတာ၊ ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်သွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ခြံထဲမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ် ဘောလုံးလိုက်ကစားတာကို ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကြည့်တယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။ စိန်ခေါ်မှုဒီဇိုင်းမှာ အဲဒီအရာတွေကို အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်ဆိုရင် အချိန်ဇယားအတားအဆီးကိုပဲ ဖယ်ရှားပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အတားအဆီးကိုပါ ဖယ်ရှားပေးလိုက်တာပါ။ မိဘအများစုအတွက် အဲဒါက နှစ်ခုထဲမှာ ပိုကြီးတဲ့ အတားအဆီး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

မိဘတွေပါဝင်နိုင်မယ့် ဒီဇိုင်းမူများ

ဒီအချက်တွေပေါ်ကနေ အခြေခံမူအချို့ ထွက်လာပါတယ်။ ကိုယ်စီစဉ်တဲ့ စိန်ခေါ်မှုတိုင်းမှာ အသုံးချသင့်တဲ့ မူတွေပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ အချိန်အရှားပါးဆုံးသူတွေအတွက် အဆင်ပြေတဲ့ အစီအစဉ်ဟာ လူတိုင်းအတွက်လည်း အဆင်ပြေလို့ပါ။

ပထမဆုံး၊ ပျက်ကွက်သွားတာတွေကို ခွင့်ပြုနိုင်တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံမျိုး ထည့်ထားပါ။ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လတာမှာ ကလေးနားပိုးဝင်တဲ့အပတ်၊ ကျောင်းပြဇာတ်ပွဲရှိတဲ့အပတ်၊ အရာရာ ကမောက်ကမဖြစ်တဲ့အပတ်တွေ အမြဲပါနေတတ်ပါတယ်။ ရက်သုံးဆယ်လုံး မပျက်မကွက် ပြည့်စုံဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ စိန်ခေါ်မှုက အဲဒီမိဘအတွက် ခြောက်ရက်မြောက်မှာပဲ အဆုံးသတ်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း သူပါဝင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပုံမှန်ဆက်လုပ်နိုင်မှုကို ဦးစားပေးတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခု၊ ဥပမာ ရက်သုံးဆယ်ထဲက ဆယ့်ငါးရက် ဒါမှမဟုတ် ရက်နှစ်ဆယ်မှာ နေ့စဉ်ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီဖို့ သတ်မှတ်တာက မပြည့်စုံတဲ့လတွေမှာလည်း ကြိုးစားမှုက အကျုံးဝင်နေတယ်ဆိုတာကို ပါဝင်သူတွေကို အစကတည်းက ပြောပြပေးပါတယ်။ ဒီဒီဇိုင်းရွေးချယ်မှုတစ်ခုတည်းက မိဘတွေရဲ့ လက်တွေ့ဘဝပုံစံနဲ့ ကိုက်ညီနေတာကြောင့် အားပေးစကားတွေ ဘယ်လောက်ပြောပြော မရနိုင်တဲ့ ပါဝင်မှုမျိုးကို ရရှိစေပါတယ်။ ကမောက်ကမဖြစ်နေတဲ့ တစ်လထဲမှာ အလေ့အထတစ်ခုကို ဆယ့်ငါးရက် တကယ်လုပ်နိုင်တာဟာ စံနှုန်းလျှော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခုပါ။ အစီအစဉ်ဖွဲ့စည်းပုံကလည်း အဲဒီလိုပဲ အသိအမှတ်ပြုပေးသင့်ပါတယ်။ (ဒီနည်းလမ်း ဘာကြောင့်ထိရောက်လဲဆိုတာကို ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်မှုရဲ့ စိတ်ပညာ မှာ ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်။)

ဒုတိယ၊ ဘယ်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ ပုံသေအချိန် မသတ်မှတ်ပါနဲ့။ အဖွဲ့လိုက်ပြေးတာ၊ တိုက်ရိုက်သင်တန်းတွေ၊ နေ့လယ်စာစားချိန် လှုပ်ရှားမှုတွေလို အချိန်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေက အဲဒီအချိန် မအားတဲ့သူတိုင်းကို ဖယ်ထုတ်ထားသလို ဖြစ်ပါတယ်။ မိဘတွေကလည်း အဲဒီအချိန်မှာ အားလေ့မရှိပါဘူး။ ဘယ်အချိန်လုပ်လုပ်၊ အပိုင်းပိုင်းခွဲလုပ်လုပ် ထည့်တွက်ပေးတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေသာ အချိန်ကွက်လေးတွေ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ တစ်နေ့တာနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။ မနက် ၆:၄၀ မှာ ဆယ်မိနစ် လှုပ်ရှားတာ၊ ၈:၁၅ မှာ ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်တာ၊ ညနေ ၅:၃၀ မှာ ကစားကွင်းသွားတာ — တစ်ခုချင်းစီက လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ကြိမ်လို မထင်ရပေမဲ့ တစ်နေ့တာပေါင်းလိုက်ရင် လှုပ်ရှားမှုတွေ မနည်းပါဘူး။

တတိယ၊ ပါဝင်ဖို့ အားထုတ်ရမှုကို သုညနီးပါး နည်းအောင် လုပ်ထားပါ။ မိဘတွေက စိန်ခေါ်မှုကို မိသားစုပြင်ပက ကိစ္စအများစုအတွက် ပေးနိုင်သလောက်ပဲ အာရုံစိုက်ပေးနိုင်မှာပါ။ စက္ကန့်ကိုးဆယ်လောက်ပေါ့။ အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကနေ အလိုအလျောက် ခြေရာခံပေးရင် ခြေလှမ်းနဲ့ အကွာအဝေးအတွက် ဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက်တော့ ကိုယ်တိုင်မှတ်တမ်းထည့်နိုင်တာက မိဘတွေအတွက် အကောင်းဆုံးအဖော်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စမတ်နာရီက အားမသွင်းဖြစ်တဲ့ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ပြန်မအပ်ရသေးတဲ့ စာကြည့်တိုက်စာအုပ်ဘေး၊ ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်မှာပဲ ရှိနေလို့ပါ။ မနေ့က မိသားစုနဲ့ လမ်းလျှောက်ခဲ့တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မနေ့ညက အိပ်ချိန်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်နေတုန်း ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း မှတ်မိသလောက် မှတ်တမ်းထည့်ခွင့်ပေးတဲ့ စိန်ခေါ်မှုက ကမောက်ကမဖြစ်တဲ့အပတ်တွေကို ပါဝင်မှုရပ်သွားတဲ့ အပတ်တွေ မဖြစ်အောင် ထိန်းပေးပါတယ်။

လက်တွေ့အဆင်ပြေတဲ့ ပုံစံများ

အပေါ်က မူတွေအပေါ် အခြေခံထားတဲ့ လက်တွေ့ပုံစံအချို့ကို ကြည့်ရအောင်။ ကျောင်းအသွား ခြေလှမ်းစိန်ခေါ်မှု — ပုံမှန်ခြေလှမ်းစိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စတင်ကြေညာတဲ့အခါ ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်ပို့တာကို အဓိကထား ပြောပြပေးတာပါ။ ခြေလှမ်းတွေကို ဘယ်အချိန်လှမ်းလှမ်း ထည့်တွက်ပေးပါတယ်။ ဒီလိုပုံဖော်ပြောပြတာက မိဘတွေ နေ့စဉ်လုပ်နေကျအရာဟာ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ပြီးသားဆိုတာကို သိစေတာပါ။ ဒီလိုပုံဖော်ပြောပြဖို့ ကုန်ကျစရိတ်မများပေမဲ့ “ငါမလုပ်နိုင်တဲ့ နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပါပဲ” ဆိုတဲ့အမြင်ကနေ “ခဏ၊ ဒါက ငါလုပ်နေပြီးသားပဲ” ဆိုတဲ့အမြင်ကို ပြောင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ပိတ်ရက် မိသားစုဓာတ်ပုံဖိတ်ခေါ်မှု — စိန်ခေါ်မှုရဲ့ ချတ်မှာ ကလေးတွေပါဝင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုဓာတ်ပုံတွေ တင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါ။ စက်ဘီးစီးတာ၊ သစ်ရွက်ပုံတွေကြား စူးစမ်းကစားတာ၊ ရေအိုင်တွေထဲ ခြေနင်းရင်း လမ်းလျှောက်တာမျိုးတွေပေါ့။ အားကစားရုံ ဆယ်လ်ဖီကို ဘယ်တော့မှ မတင်မယ့် မိဘတွေတောင် သစ်ရွက်ပုံနဲ့ ဓာတ်ပုံကိုတော့ တင်ကြမှာပါ။ ဒီလိုနဲ့ ချတ်ထဲမှာ မိဘတွေ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ တကယ်ဆက်စပ်ခံစားနိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီယဉ်ကျေးမှုတစ်မျိုး ပြည့်လာပါတယ်။ ပုံမှန်ဆက်လုပ်တဲ့လ — ရေသောက်တာ၊ အိပ်တာ၊ အပြင်ထွက်တာ၊ ဆယ်မိနစ် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားတာလို နေ့စဉ်အလေ့အထတစ်ခုခုကို ရွေးပြီး တစ်လအတွင်း ပြည့်မီရမယ့် ရက်အရေအတွက်ကို လျော့လျော့ပေါ့ပေါ့ သတ်မှတ်ပေးပါ။ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေ ပြန်ပြောင်းတဲ့အချိန်မှာ စတင်ပြီး မိဘတွေရဲ့ အလုပ်များတဲ့ဘဝနဲ့လည်း အဆင်ပြေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာပါ။

နောက်တစ်ခုက အလွယ်တကူ မေ့လျော့သွားတတ်တဲ့အရာပါ။ မိဘတွေအတွက် ကိုယ်ပိုင်နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ သီးသန့်စိန်ခေါ်မှုပါ။ ကုမ္ပဏီက စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်နဲ့အတူ မိဘတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်မိသားစုအတွက်ဖြစ်စေ၊ ရုံးက တခြားမိဘအနည်းငယ်အတွက်ဖြစ်စေ လူ ၁၀ ယောက်အထိ ပါဝင်နိုင်တဲ့ သီးသန့်စိန်ခေါ်မှု အသေးစားတစ်ခုကို ကိုယ့်လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုနဲ့ ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။ ဒီလအတွက် အောင်မြင်မှုက တစ်ပတ်ငါးရက် ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်ပို့နိုင်တာပဲ ဖြစ်နေတဲ့သူအတွက် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးရဲ့ အဆင့်စာရင်းက တစ်ခါတလေ မကိုက်ညီတဲ့ အတိုင်းအတာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ တူညီတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေရှိသူတွေကြား ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ စိန်ခေါ်မှုကမှ သင့်တော်တာပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မိသားစု ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး စိန်ခေါ်မှု လမ်းညွှန်မှာ ဘယ်လိုဖန်တီးရမလဲဆိုတာ ပြထားပါတယ်။

စတင်ချိန် — လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ပြောင်းချိန်ကို အမိအရယူပါ

ကျောင်းပြန်ဖွင့်ချိန်က မိဘတိုင်းရဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေ တစ်ပြိုင်နက် ပျက်သွားပြီး ပြန်တည်ဆောက်ရတဲ့ တစ်နှစ်တာအတွင်း တစ်ခုတည်းသောအချိန်ပါ။ အိပ်ရာထချိန်အသစ်၊ အသွားအလာအသစ်၊ ကလေးကြိုဖို့ အစီအစဉ်အသစ်တွေနဲ့ မိသားစုအချိန်ဇယားတစ်ခုလုံးဟာ သုံးပတ်လောက်အထိ ပုံသွင်းလို့ရသေးတဲ့ ဘိလပ်မြေအစိုလို ဖြစ်နေပါတယ်။ အလေ့အထဆိုင်ရာ သုတေသနတွေကလည်း ဒီအချိန်ကို အသုံးချဖို့ ထောက်ခံထားပါတယ်။ University of Bath သုတေသီတွေ ဦးဆောင်တဲ့ ကွင်းဆင်းစမ်းသပ်မှုတစ်ခု မှာ နေ့စဉ်အပြုအမူ ပြောင်းလဲစေဖို့ အစီအစဉ်တစ်ခုဟာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေ အခြေကျနေသူတွေထက် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလအတွင်း အိမ်ပြောင်းထားသူတွေအပေါ် ပိုထိရောက်ခဲ့ပါတယ်။ အကြောင်းက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ပျက်သွားတဲ့အခါ အလေ့အထဟောင်းတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ ပိုလွယ်လာလို့ပါ။ ဘိလပ်မြေ စိုနေတုန်း ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး အလေ့အထတစ်ခုကို ချိတ်ထည့်လိုက်ရင် — ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်တာ၊ ကလေးပို့ပြီး ဆယ်မိနစ် လှုပ်ရှားတာ၊ ကျောင်းဖွင့်ရာသီကြောင့် မဖြစ်မနေ စောစောအိပ်ရတာမျိုး — အဲဒါဟာ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ထဲမှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး နိုဝင်ဘာလအထိ ဆက်ရှိနေမှာပါ။ အဲဒီအလေ့အထကိုပဲ တစ်လနောက်ကျမှ စထည့်ရင်တော့ ခိုင်မာသွားပြီးသား အချိန်ဇယားနဲ့ အားပြိုင်ရပါလိမ့်မယ်။ စက်တင်ဘာလကို လွတ်သွားခဲ့ရင် နောက်ထပ်ပြန်စနိုင်တဲ့ အချိန်တွေက ဇန်နဝါရီ ဆောင်းရာသီပိတ်ရက်ပြီး ပြန်လာချိန်နဲ့ နွေရာသီအချိန်ဇယားတွေ ပြောင်းချိန်ပါ။ အဲဒီအချိန်တိုင်းမှာ အသစ်တစ်ဖန် စတင်ခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု က ကိုယ့်ဘက်ကနေ အထောက်အကူပြုပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ HR ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်ပါတယ်။ ဒီအစီအစဉ်က သူတို့ကို ချန်ထားတယ်လို့ မိဘတွေ လာပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က မကျေနပ်ချက်ပြောဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေအနည်းဆုံးဖြစ်ပြီး ပါဝင်မှုအချက်အလက်ထဲမှာ မပေါ်လာဘဲ နေဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး အုပ်စုပါ။ အကြံပြုတုံ့ပြန်ဖို့ အပိုအားအင် မရှိကြသလို သူတို့အတွက် ထည့်စဉ်းစားမထားတဲ့ အရာတွေကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံလိုက်လျောလာခဲ့တာလည်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံးပါပဲ။ ဒါကြောင့် တိုင်ကြားလာတဲ့အထိ မစောင့်ပါနဲ့။ စိန်ခေါ်မှုတွေမှာ ဘယ်သူတွေ ပါဝင်နေသလဲ ကြည့်ပါ။ ကွက်လပ်ကို သတိထားပြီး လုပ်ငန်းခွင်ထဲက အလုပ်အများဆုံးသူတွေအတွက် ပြန်လည်ဒီဇိုင်းဆွဲပါ။ ဒီလိုလုပ်တဲ့အခါ တိတ်တဆိတ် လက်လွတ်နေရတဲ့ အုပ်စုထဲမှာပဲ ပါဝင်မှု တက်လာပါလိမ့်မယ်။ မကြာခဏဆိုသလို တိုင်းတာဖို့ ပိုခက်တဲ့ အရာတစ်ခုလည်း တိုးလာပါတယ်။ ကုမ္ပဏီက သူတို့ရဲ့ တကယ့်ဘဝကို နားလည်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ မိဘတွေရဲ့ ခံစားချက်ပါ။

YuMuuv မှာ မိဘတွေအတွက် အဆင်ပြေတဲ့ စိန်ခေါ်မှုများ စီစဉ်ခြင်း

ဒီအချက်တွေကို YuMuuv မှာ အလွယ်တကူ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပါတယ်။ ခြေလှမ်းနဲ့ အကွာအဝေးကို ဖုန်းကနေ အလိုအလျောက် ချိန်ကိုက်ပေးတာကြောင့် ဝတ်ဆင်သုံးစွဲရတဲ့ စက်ပစ္စည်းလည်း မလို၊ အားသွင်းဖို့ မမေ့မလျော့ ဂရုစိုက်နေရတာလည်း မလိုပါဘူး။ အိပ်စက်ခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်း၊ အပြင်ထွက်အချိန်နဲ့ မိသားစုဘဝနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ တခြားအလေ့အထတွေဟာ စိန်ခေါ်မှု လှုပ်ရှားမှုစာရင်း ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်မှတ်တမ်းထည့်နိုင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေအဖြစ် ပါဝင်ပြီး +နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ခလုတ်နဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါတယ်။ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးတဲ့အခါ နေ့စဉ်ပန်းတိုင်တစ်ခု ရွေးပြီး စတင်ကြေညာတဲ့ စာထဲမှာ ရက်သုံးဆယ်ထဲက ဆယ့်ငါးရက် ဒါမှမဟုတ် ရက်နှစ်ဆယ် ပြည့်မီရင် အောင်မြင်ပြီလို့ သတ်မှတ်ပေးပါ။ စိန်ခေါ်မှုချတ်မှာ ပိတ်ရက်မိသားစုဓာတ်ပုံတွေ မျှဝေနိုင်ပြီး သီးသန့်စိန်ခေါ်မှုတွေက မိဘတွေအတွက် ကိုယ့်မိသားစုနဲ့ ကွက်တိကိုက်တဲ့ နေရာတစ်ခု ပေးပါတယ်။ ဒီအရာတွေထဲက ဘာတစ်ခုကမှ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်နေ့တာကို ပိုရှည်သွားအောင် မလုပ်ပါဘူး။ သူတို့ လုပ်နေပြီးသား ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွေကို နောက်ဆုံးတော့ အသိအမှတ်ပြု ထည့်တွက်ပေးလိုက်တာပါပဲ။

အားကစားရုံပြင်ပမှာလည်း လုပ်လို့ရတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ထပ်သိချင်ရင် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေးအပြင် အခြားကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး စိန်ခေါ်မှုများ နဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေး အစီအစဉ်ထဲမှာ အိပ်စက်ခြင်းကို ဘာကြောင့် ထည့်သင့်သလဲ ဆိုတာကို ဖတ်ကြည့်ပါ။

သင့်ရဲ့ အလုပ်အများဆုံးသူတွေအတွက်ပါ အဆင်ပြေမယ့် အစီအစဉ်တစ်ခု လိုချင်ပါသလား။ YuMuuv သရုပ်ပြမှုအတွက် အချိန်ယူလိုက်ပါ။ မိဘတွေအတွက် အဆင်ပြေတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေ ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ ကူညီပေးပါမယ်။