ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਤੋਂ ਅਪਣੱਤ ਤੱਕ: ਜਦੋਂ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਕੰਮ-ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ

ਅਸੀਂ YuMuuv ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਕੇਸ ਸਟੱਡੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਫੀਡਬੈਕ ਸਿਰਫ਼ ਚੈਲੈਂਜ ਬਾਰੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਕਦਮਾਂ, ਪੁਆਇੰਟਾਂ ਜਾਂ ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਧ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਟੀਮਾਂ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ Slack ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੈਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਬਰੇਕ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਿਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸਰਗਰਮੀ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਕਸਰ ਕੰਮ-ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜਾਂ ਦੀ ਇਹ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਅਸੀਂ ਸਿਹਤ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ, ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ 'ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਚੈਲੈਂਜ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਹਿਲਕਦਮੀਆਂ ਨਾਕਾਮ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਪਣੱਤ ਦੀ ਘਾਟ ਅਸਲ ਹੈ — ਤੇ ਮਹਿੰਗੀ ਵੀ

ਆਓ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖੀਏ। 2023 ਵਿੱਚ, ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਰਜਨ ਜਨਰਲ Dr. Vivek Murthy ਨੇ ਇੱਕ 82 ਸਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਰਿਪੋਰਟ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇਪਣ ਅਤੇ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਐਲਾਨਿਆ ਗਿਆ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਬਾਲਗ ਮਾਪਣਯੋਗ ਪੱਧਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਿਹਤ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਸਰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ — ਸਮਾਜਿਕ ਜੁੜਾਅ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਉਨਾ ਹੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 15 ਸਿਗਰਟਾਂ ਤੱਕ ਪੀਣ ਨਾਲ।

ਰਿਪੋਰਟ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮਕਾਜੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜੋ "ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੁਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਜੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੇਵੇ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਰਜਨ ਜਨਰਲ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੰਮਕਾਜੀ ਥਾਂ ਸੱਚੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੱਖ ਵੀ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। BetterUp ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਲਗਭਗ 10,000 ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਡਾਟੇ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਪਣੱਤ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ 56% ਵਾਧਾ, ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ 50% ਕਮੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਰਨ ਲਈਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ 75% ਕਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ, 10,000 ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਾਲਾਨਾ $52 ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਬੱਚਤ ਹੈ।

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, Gallup ਦੀ State of the Global Workplace ਖੋਜ ਮੁਤਾਬਕ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰ ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਕਰਮਚਾਰੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਨੋਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਘੱਟ ਜੁੜਾਅ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਵ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ $10 ਟ੍ਰਿਲੀਅਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਚਾਰੀ ਜੁੜਾਅ ਬਾਰੇ Gallup ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਧ ਜੁੜਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਪਣੱਤ, ਜੁੜਾਅ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਪਣੱਤ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੇ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹਾਈਬ੍ਰਿਡ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਇੱਕੋ ਗਲਿਆਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਨਾ ਲੰਘਣ।

ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ

ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਲਈ ਚੈਲੈਂਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਰਮਚਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਮਾਜਿਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਟੀਮ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਜਾਂ ਵੱਧ ਤੁਰਨ ਵਰਗੀ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਹੀ ਹੋਵੇ — ਤਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਝੀ ਪਛਾਣ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਟੀਮ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ "ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ 20 ਲੱਖ ਕਦਮ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀ ਟੀਮ" ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਂਝੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ — ਭਾਵੇਂ ਸਧਾਰਨ ਹੀ ਹੋਣ — ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰ ਸਕਣ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੱਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਣ ਕਰ ਸਕਣ।

ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਪੱਖ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ। ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ, ਸੈਰ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਸਤੇ, ਤਣਾਅ ਸੰਭਾਲਣਾ — ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀਆਂ ਤਿਮਾਹੀ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਬਣਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਘੱਟ ਦਬਾਅ ਵਾਲਾ ਸਹਿਯੋਗ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਧ ਦਬਾਅ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰੀਅਰ ਦਾਅ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਟੀਮ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ, ਨਵੇਂ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੁੜਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਮੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ। ਦਬਾਅ ਦੋਸਤਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨੌਕਰੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।

ਪਰਵਾਹ ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਸਹੂਲਤ ਖਰੀਦੀ ਹੈ,” ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ “ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।” ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਲੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ (ਪਰ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ)

ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਾਂਗਾ — ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜਾਇਜ਼ ਵੀ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਤੋਂ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਦਿਖਣਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਕਿ ਅਕਾਊਂਟਿੰਗ ਵਾਲੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਡਾਇਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ — ਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਅਸਲ ਗੱਲ ਅਜਿਹੇ ਚੈਲੈਂਜ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਯੋਗਦਾਨ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖੇ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੈਂਕਿੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਟੀਮ ਦੀ ਔਸਤ। ਪੁਆਇੰਟ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ — ਕਦਮ, ਸਚੇਤ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਿੰਟ, ਨੇਕੀ ਦੇ ਕੰਮ, ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਟੀਚੇ। ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਯਮਿਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਲਾਘਾ। ਜਦੋਂ ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਡ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਥਾਂ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਹੀ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। YuMuuv ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਔਸਤ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਬਣੇ ਟੀਮ ਲੀਡਰਬੋਰਡ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਲਈ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਪੁਆਇੰਟ, ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਅਤੇ ਚੈਲੈਂਜ ਚੈਟ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਚੈਲੈਂਜ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹੋ।

YuMuuv ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਚੈਲੈਂਜ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ-ਵਾਰੀ ਦੇ ਆਯੋਜਨ ਤੋਂ ਰਿਵਾਜ਼ ਤੱਕ

ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਇੱਕ ਰਿਵਾਜ਼ ਬਣ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਇੱਕ-ਵਾਰੀ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ HR ਜਨਵਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਾਰਚ ਤੱਕ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਨਿਯਮਿਤ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਨ।

ਮੈਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਇੱਕ ਨਿਯਮਿਤ ਸਿਲਸਿਲਾ ਅਪਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਚੈਲੈਂਜ, ਹਰ ਵਾਰ ਵੱਖਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ। ਜਨਵਰੀ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਲਈ। ਫ਼ਰਵਰੀ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ। ਮਾਰਚ ਨੀਂਦ ਲਈ। ਅਪ੍ਰੈਲ ਸਮਾਜਿਕ ਜੁੜਾਅ ਲਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ "ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ" ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਅਹਿਮ ਮੌਕੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰ-ਬਰ-ਤਿਆਰ ਸਿਲਸਿਲੇ ਲਈ, 12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇਖੋ।

ਇਹੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਰੇਕ ਰੂਮ ਦੇ ਪੋਸਟਰ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਗੋਂ ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਗਾਹਕ ਵੀ ਇਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। Shell Slovakia and Czechia ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ 90 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਾਕਿੰਗ ਚੈਲੈਂਜ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖੇਡ ਸਮਾਗਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)। Slalom ਵਿੱਚ, Phoenix ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਟੈੱਪ ਚੈਲੈਂਜ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਿਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਕ ਹਰ ਸਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)। ਅਤੇ DHR Global ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਤਰਤੀਬੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾ ਸਕਣ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)।

ਅਸਲ ਪੈਮਾਨਾ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਚੈਲੈਂਜ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਦਮਾਂ ਜਾਂ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਪੈਮਾਨੇ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਕੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਕੀ ਨਵੇਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਜਲਦੀ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੈਲੈਂਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਸੀ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਮੈਨੇਜਰਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਧ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਦਰ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ?

ਇਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਦੋਸਤਾਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣੱਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਚੈਲੈਂਜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ? ਚੈਲੈਂਜ ਦਾ ਅਸਰ ਪੜ੍ਹੋ, ਸਾਡੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇਖੋ, ਜਾਂ YuMuuv ਡੈਮੋ ਬੁੱਕ ਕਰੋ।