Mirëqenia e punonjësve pa tavolinë pune: programe për ata që punojnë në këmbë

Përfytyro një program tipik të mirëqenies në kompani. Joga gjatë pushimit të drekës në sallën e mbledhjeve në katin e tretë. Një kujtesë në laptop për t’u ngritur e për të bërë shtriqje. Një tavolinë pune në këmbë e subvencionuar. Një sfidë hapash për t’i vënë njerëzit në lëvizje. Tani shihe atë program me sytë e një punonjësi magazine që mbledh porositë dhe ecën njëmbëdhjetë milje për turn, të një infermieri që nuk është ulur që nga ora shtatë e mëngjesit, ose të një shoferi dërgesash, pushimi i drekës i të cilit është vetëm një hapësirë pesëmbëdhjetëminutëshe në një parking, dyqind milje larg çdo salle mbledhjesh.

Për ta, programi nuk është thjesht i papërshtatshëm. Pa e thënë hapur, ai është fyes. I thotë dikujt që rri në këmbë dhjetë orë në ditë se ideja e madhe e kompanisë për shëndetin është që ai duhet të lëvizë më shumë. Dhe këtë ide e përcjell përmes kanaleve — emailit të kompanisë, portaleve për kompjuter dhe aktiviteteve në mesditë në seli — tek të cilat ai nuk ka qasje, edhe po të donte. Mirëqenia në kompani ka një problem në mënyrën si konceptohet: është krijuar nga punonjës zyre, për punonjës zyre, e pastaj u është ofruar gjithë të tjerëve si një shtesë e menduar në fund.

Kjo ka më shumë rëndësi sesa e kuptojnë shumica e ekipeve të burimeve njerëzore, sepse punonjësit e zyrës janë pakica. Shumica e fuqisë punëtore në botë punon pa tavolinë pune — sipas vlerësimit të Emergence Capital, rreth 2,7 miliardë njerëz, afërsisht 80% e fuqisë punëtore globale, të shpërndarë në prodhim, logjistikë, tregti me pakicë, shëndetësi, ndërtim, hoteleri dhe shërbime në terren. Vetëm në SHBA bëhet fjalë për dhjetëra miliona njerëz në magazina, në reparte prodhimi, pas timonit dhe pranë shtretërve të pacientëve. Ata përballen më shpesh me sforcim fizik, kanë gjumë më të çrregullt dhe më pak kontroll mbi oraret sesa kolegët e tyre në zyra. Kjo do të thotë se janë njëkohësisht grupi që ka më shumë nevojë për mbështetje për mirëqenien dhe grupi të cilit programet standarde i shërbejnë më pak. Nëse kompania jote ka punonjës në vijën e parë, por pjesëmarrja në programet e mirëqenies anon dukshëm nga selia, kjo është arsyeja.

Përmbys logjikën e zyrës

Supozimi bazë i mirëqenies në zyrë është se dita e punës kalohet ulur dhe ndërhyrja e nevojshme është lëvizja. Për punonjësit pa tavolinë pune, dita e punës është lëvizje — shpesh lëvizje e përsëritur, me ngritje peshash dhe sforcim fizik — ndërsa ndërhyrja që ndihmon vërtet është rikuperimi.

Mendo se çfarë i merr një njeriu puna e rëndë fizike. Nuk i mungojnë hapat. Ajo i merr gjumin, sepse turnet e hershme, turnet e alternuara dhe turnet e natës i çrregullojnë ritmet cirkadiane në mënyra që një orar nga nëntë në pesë nuk i shkakton kurrë. I merr lëngjet e trupit, sepse djersitja gjatë një turni tetëorësh në magazinë ose gjatë punës në çati në verë krijon një mungesë lëngjesh që një punonjës zyre nuk e përjeton kurrë. Dëmton shëndetin e kyçeve dhe indeve të buta, sepse ngritja e përsëritur e peshave, zgjatjet, rrotullimet dhe qëndrimi në këmbë mbi beton shkaktojnë sforcime dhe mikrodëmtime. Me kalimin e kohës, ato shndërrohen në probleme të shpinës dhe shpatullave, që sjellin mungesa në punë dhe kërkesa për përfitime nga paaftësia për punë. Në Evropë, rreth tre në pesë punonjës raportojnë shqetësime muskuloskeletore, problemin më të zakonshëm shëndetësor të lidhur me punën. Dhe ka edhe një kosto mendore që nga zyra mund të mos vihet re: më pak autonomi, më shumë lodhje fizike kur kthehen në shtëpi te përgjegjësitë familjare dhe — për shumë grupe punonjësish në vijën e parë — stres i vërtetë financiar që rëndon mbi gjithçka tjetër.

Prandaj përmbyse logjikën. Aty ku programi për zyrën thotë “lëviz më shumë”, programi për vijën e parë duhet të thotë “rikuperohu më mirë”. Sfida gjumi në vend të sfidave të hapave. Hidratim gjatë turnit. Ushtrime shtriqjeje dhe lëvizshmërie të përshtatura për sforcimet e veçanta dhe të përsëritura të punës. Praktika të vëmendjes së ndërgjegjshme ose mirënjohjes që marrin pesë minuta në dhomën e pushimit. Asgjë nga këto nuk është më e lehtë apo më pak e vlefshme se një nismë për aktivitet fizik. Për këtë grup, pikërisht kjo është nisma për formën fizike — ajo që ndryshon vërtet mënyrën si ndihet trupi në fund të javës.

Ka një sqarim që ia vlen të bëhet. Një sfidë hapash për një ekip magazine nuk është e padobishme — thjesht shërben për diçka tjetër nga ajo që mendon. Një punonjës që mbledh porositë dhe tashmë bën 20.000 hapa, gati trefishin e mesatares së përdoruesve të YuMuuv, nuk do të ecë më shumë për shkak të një sfide; ti po shpërblen punën që ai bën tashmë, jo po ndryshon një sjellje. Kjo mund t’ia vlejë gjithsesi, për arsye që do t’i shohim më poshtë, por duhet ta kesh të qartë. Nëse synimi është vlerësimi dhe krenaria, numëro hapat. Nëse synimi është të ndryshosh realisht një sjellje që lidhet me shëndetin, organizo sfidën e gjumit.

Çfarë funksionon në praktikë

Nis me mundësinë për të marrë pjesë, sepse pa të gjithçka tjetër dështon. Punonjësit pa tavolinë pune zakonisht nuk kanë email kompanie, laptop kompanie apo një tavolinë pranë së cilës mund të vendoset një poster. Ajo që kanë pothuajse gjithmonë është një telefon inteligjent personal. Një program mirëqenieje në një aplikacion të lehtë në atë telefon mund të arrijë po aq mirë një magazinë shpërndarjeje në Ohio sa edhe një dyqan në Manchester. Sfidat me regjistrim manual kanë jashtëzakonisht shumë rëndësi këtu: për të regjistruar gotat e ujit, orët e gjumit, minutat e shtriqjes ose një seancë të vëmendjes së ndërgjegjshme, mjafton telefoni që tashmë e kanë në xhep. Pa pajisje të veshshme, pa kompjuter, pa kërkesë te mbështetja e IT-së. Ata që kanë një orë ose gjurmues aktiviteti mund ta lidhin, por programi nuk duhet ta marrë kurrë si të mirëqenë se të gjithë kanë një të tillë. Në shumë grupe punonjësish të vijës së parë, pajisjet e veshshme janë larg të qenit universale dhe t’u kërkosh njerëzve të blejnë pajisje për të marrë pjesë është një tjetër formë përjashtimi të heshtur.

Kushtoji vëmendje edhe përdorimit të pajisjeve personale. Po u kërkon njerëzve të instalojnë një aplikacion të lidhur me punën në telefonin e tyre personal dhe punonjësit e vijës së parë shpesh — me të drejtë — janë mosbesues ndaj çdo gjëje që ngjan me gjurmim. Shpjego qartë çfarë mund të shohë aplikacioni dhe çfarë jo, bëje të qartë se pjesëmarrja është vullnetare dhe ofro formate ku shifra individuale e askujt nuk vihet në qendër të vëmendjes, si objektiva kolektivë ose mesatare ekipore. Për këtë grup, besimi është vendimtar dhe fitohet përmes hollësive.

Pastaj ndërtoji sfidat rreth ekipeve ashtu siç organizohet realisht puna në vijën e parë: sipas vendndodhjes dhe turnit. Një sfidë mes turnit të ditës dhe atij të natës, ose mes magazinave në Memphis dhe Rotterdam, lidhet me përkatësinë që njerëzit tashmë ndiejnë dhe me rivalitetet që tashmë i shijojnë. Përdor pikëzim ekipor të bazuar në mesatare, jo në total, që një ekip nate me pesëmbëdhjetë veta të mund të garojë në mënyrë të drejtë me një turn dite me dyzet veta, dhe një depo e vogël me një të madhe. Mesataret përcjellin edhe mesazhin e duhur për kulturën e kompanisë: pjesëmarrja e çdo personi ndikon te rezultati i ekipit, jo vetëm ajo e sportistëve.

Edhe komunikimi duhet të ndryshojë formë. Nuk ka një email për të gjithë stafin që arrin te punonjësit në terren. Kanalet që funksionojnë janë ato që operacionet në vijën e parë përdorin tashmë: mbledhja e shkurtër e turnit, ekrani në dhomën e pushimit, përgjegjësi që e përmend sfidën në fillim të ditës. Përfshi fillimisht drejtuesit e turneve — nëse marrin pjesë ata, ekipet e tyre i ndjekin. Dhe shmang çdo gjë me orar të caktuar. Një kurs në drekë, një ecje në grup në orën 17:00, një webinar drejtpërdrejt: çdo aktivitet me orar fiks përjashton këdo që është në turn në atë kohë, dhe në një veprimtari 24/7 ka gjithmonë dikë. Sfidat ku progresi regjistrohet sa herë që personi e kryen veprimin — një gotë ujë në orën 03:00 vlen po aq sa një në mesditë — janë i vetmi format që i trajton të gjitha turnet në mënyrë të barabartë.

Së fundi, mos e nënvlerëso anën shoqërore. Ekipet e vijës së parë shpesh janë të shpërndara në vendndodhje dhe turne që nuk e shohin kurrë njëri-tjetrin. Një bisedë e përbashkët e sfidës — rrethi i shtriqjeve i ekipit të natës, ecja e shoferëve në ndalesën e pushimit, rreshti i shisheve të ujit i turnit të së martës — krijon lidhje mes njerëzve që veshin të njëjtën uniformë, por nuk janë takuar kurrë. Për organizatat me punonjës të vijës së parë të shpërndarë në vende të ndryshme, kjo dukshmëri vlen pothuajse po aq sa vetë sjelljet e shëndetshme.

Roli i krenarisë

Ja pjesa që mirëqenia e përqendruar te zyra e anashkalon krejtësisht. Kur një kompani organizon një sfidë hapash dhe ekipi i magazinës zbulon se lëviz trefishin e selisë, ndodh diçka që asnjë anketë angazhimi nuk e kap. Njerëzit, përpjekja fizike e të cilëve zakonisht mbetet e padukshme në çdo panel treguesish të kompanisë, papritur kanë një shifër. Dhe ajo shifër thotë se janë ata që e mbajnë kompaninë në këmbë, me këmbët e tyre. Në seli bëjnë shaka për këtë në bisedë. Ekipi i magazinës e var renditjen e shtypur në dhomën e pushimit.

Kjo është një histori që ia vlen të jetë pjesë e kulturës së kompanisë dhe shpjegon pse sqarimi i mëparshëm për sfidat e hapave ka dy anë. Jo, një sfidë hapash nuk do t’ia ndryshojë sjelljen punonjësit që mbledh porositë. Por një sfidë lëvizjeje për gjithë kompaninë, ku ekipet e vijës së parë kryesojnë dukshëm, është një rast për t’i vlerësuar — një moment i rrallë kur hierarkia përmbyset dhe punonjësit në terren dalin mbi drejtuesit në zyra. Organizoje një herë në vit pikërisht për këtë arsye, ndërsa pjesën tjetër të vitit organizo sfida rikuperimi për të përmirësuar shëndetin.

Koha: nise pas pikut, jo gjatë tij

Koha e nisjes ka më shumë rëndësi për veprimtaritë me turne sesa për zyrat. Vera është sezoni i kaosit (mbulimi i pushimeve, personeli i përkohshëm, volumi maksimal në logjistikë dhe hoteleri), ndërsa javët para festave sjellin pikun e fundvitit, kur magazinat dhe dyqanet janë tepër të zëna për diçka të re. Çdo program i nisur në atë rrëmujë humbet mes angazhimeve. Periudhat që funksionojnë janë ato më të qeta pas pikut: shtatori, kur oraret stabilizohen dhe të njëjtat ekipe kthehen sërish në të njëjtat turne, si dhe fundi i janarit ose shkurti, pas vrullit të festave. Një sfidë katërjavore hidratimi ose gjumi në njërën prej këtyre periudhave, e komunikuar përmes mbledhjeve të shkurtra të turneve dhe e ndërtuar rreth krenarisë së garës mes vendndodhjeve, i gjen njerëzit në një kohë kur kanë hapësirë për të thënë po.

Te punonjësit në terren me YuMuuv

Nëse kjo përshkruan stafin tënd, kërkesat praktike janë ato më sipër dhe pikërisht mbi to është ndërtuar YuMuuv. Gjumi, pirja e ujit dhe vëmendja e ndërgjegjshme janë aktivitete me regjistrim manual në listën e aktiviteteve të sfidave, që funksionojnë pa asnjë pajisje të veshshme, ndërsa rutinat e shtriqjes mund të zhvillohen si aktivitet i personalizuar. Hapat sinkronizohen automatikisht për këdo që e dëshiron këtë. Renditjet e ekipeve mund të bazohen në mesatare, në mënyrë që turnet dhe vendndodhjet me madhësi të ndryshme të garojnë në mënyrë të drejtë. Ndërsa biseda e sfidës, me foto dhe video, arrin te punonjësit në terren dhe jo thjesht te kutia e emailit.

Kompanitë e prodhimit dhe logjistikës tashmë i organizojnë sfidat në këtë mënyrë: shih si e bëri DHL dhe si 3M Gulf pothuajse e dyfishoi pjesëmarrjen krahasuar me vitin e mëparshëm. Platforma nuk do ta rregullojë një program të konceptuar për zyra, por nëse e ndërton për njerëzit që punojnë në këmbë, ajo të jep mjetet për të arritur tek ata.

Ke punonjës në vijën e parë? Rezervo një demonstrim të YuMuuv dhe do të të tregojmë si të krijosh sfida mes vendndodhjeve dhe mes turneve.