ਚੈਲੈਂਜ ਦਾ ਅਸਰ: ਦੋਸਤਾਨਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਅਸਲ ਬਦਲਾਅ ਕਿਉਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: "ਟੀਮ ਚੈਲੈਂਜ ਸੋਮਵਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ। ਕਦਮ, ਸਰਗਰਮੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ। ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ।" ਬੁੱਧਵਾਰ ਤੱਕ ਚੈਟ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਸਤਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਲੇਲਿਸਟਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਕਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਸੈਰ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ HR ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਹੈ ਚੈਲੈਂਜ ਦਾ ਅਸਰ: ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਾਂਝਾ ਟੀਚਾ ਜੋ ਅਸਲ ਸਾਂਝਾ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਓ ਸਮਝੀਏ ਕਿ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਦੋਸਤਾਨਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਚੈਲੈਂਜ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਨਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।

ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। 1898 ਵਿੱਚ, Norman Triplett ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਇਕੱਲੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ Robert Zajonc ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਰਨਾ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਦਰਜਾਬੰਦੀ, ਤਰੱਕੀ ਵਾਲੀ ਪੱਟੀ ਜਾਂ ਟੀਮ ਸਾਥੀ ਦੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਵਿੱਚ ਝਲਕਦਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਮਿਹਨਤ ਸਾਡੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਢਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਧ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਰਗਰਮ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਆਧੁਨਿਕ ਖੋਜਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। University of Pennsylvania ਦੇ STEP UP ਰੈਂਡਮਾਈਜ਼ਡ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਨ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਸਰਗਰਮੀ ਵਧੀ; ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਕੰਟਰੋਲ ਸਮੂਹ ਨਾਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲਗਭਗ 920 ਕਦਮ ਵੱਧ ਤੁਰੇ (Patel ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ, JAMA Internal Medicine, 2019)।

ਦਿਸਦੀ ਤਰੱਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ

ਚੈਲੈਂਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਦੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤਰੱਕੀ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਸਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਲੰਬੇ, ਅਸਪਸ਼ਟ ਉਪਰਾਲੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਚੈਲੈਂਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਵਾਉਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪਿੱਛੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਡੋਪਾਮੀਨ ਦਾ ਅਸਰ ਪੜ੍ਹੋ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਚੈਲੈਂਜ ਕਿਉਂ ਅਸਰਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਛੋਟੇ ਚੈਲੈਂਜ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪੜ੍ਹੋ।

ਮੁਕਾਬਲਾ ਬਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਉਪਰਾਲਾ

ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇਹ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਉਪਰਾਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਲਈ ਟੀਮ ਦੇ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਇੰਨੇ ਅਸਰਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਇਆ" ਦੀ ਥਾਂ "ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ" ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

YuMuuv ਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਮਿਸਾਲਾਂ:

• Windrose ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲੇ ਚੈਲੈਂਜ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਟੀਮ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅੰਕ ਦਿੱਤੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ-ਜੁਲੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ Berlin ਤੋਂ Tokyo ਤੱਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)।
• DHR Global ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਬੇਤਰਤੀਬੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਟੀਮਾਂ ਅਤੇ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਰਾਹੀਂ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)।
• Richcroft ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ (ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਪੜ੍ਹੋ)।

ਘੱਟ ਦਾਅ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਮਹਿੰਗੇ ਇਨਾਮਾਂ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਦਾਅ ਦੇ ਚੈਲੈਂਜ ਉਲਟਾ ਅਸਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦਬਾਅ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਗੱਲ ਮਨਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਲਾਲਚ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਅਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੀ ਇਨਾਮ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਘੱਟ ਦਾਅ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸਮਾਜਿਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਚੈਲੈਂਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤਾਰੀਫ਼, ਟੀਮ ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਜਾਂ "ਦੇਖੋ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ" ਵਾਲਾ ਸਾਰ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ ਨਕਦ ਇਨਾਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਓ; ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚੈਲੈਂਜ ਦੇ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧੋਖਾਧੜੀ ਨਾ ਕਰੇ ਪੜ੍ਹੋ।

ਇਕੱਠੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਕਿਉਂ ਵਧਦਾ ਹੈ

ਹਰ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਗਾਂ, ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਅਣਦਿਸਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ CFO ਅਤੇ ਗਾਹਕ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਚੈਲੈਂਜ ਚੈਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਟਨੈੱਸ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਕੰਮਕਾਜੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਖੋਜ ਵੀ ਹੈ। Stanford ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿਲਜੁਲ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਹਿਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ (Wiltermuth ਅਤੇ Heath, Psychological Science, 2009)। ਸਾਂਝੀ ਲੈਅ ਇੱਕੋ ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਨਤੀਜਾ: ਹੋਰ ਵੱਧ ਤੁਰਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਮੀਟਿੰਗਾਂ।

ਵਧੀਆ ਚੈਲੈਂਜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਅੱਪਡੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚੈਲੈਂਜ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।

ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਨਾ ਰੱਖਣਾ

• ਜਦੋਂ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਟੀਮ ਦੀ ਔਸਤ ਵਰਤੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਛੋਟੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
• ਹਰ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੱਦ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਦੀ ਮੈਰਾਥਨ ਵਰਗੀ ਮਿਹਨਤ ਨਤੀਜਾ ਤੈਅ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
• ਬਿਨਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਵਿਕਲਪ ਦਿਓ: ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਟੀਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਚੈਲੈਂਜ ਦੇਖੋ।
• ਲੀਡਰਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੋ।

ਚੈਲੈਂਜਾਂ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ

ਕੁਝ ਚੈਲੈਂਜ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਟੀਚਾ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਸਬਕ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਉਦੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵੈਇੱਛਤ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦਿਸੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਂਝੇ ਹੋਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਕਿ ਕੀ ਕੰਮ ਆਇਆ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਅਗਲਾ ਚੈਲੈਂਜ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੁੱਖ ਗੱਲ

ਦੋਸਤਾਨਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਦਲਾਅ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਕੋਈ ਦੌੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਇੱਕ ਲੈਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਟੀਮਾਂ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਚੈਲੈਂਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ? YuMuuv ਡੈਮੋ ਬੁੱਕ ਕਰੋ।