Τάσεις ευεξίας στην εργασία: Πέντε αλλαγές κουλτούρας που μεταμορφώνουν τα προγράμματα

Τα άρθρα για τις τάσεις στην εταιρική ευεξία έχουν πρόβλημα αξιοπιστίας, και ο ίδιος ο κλάδος ευθύνεται γι’ αυτό. Κάθε σεζόν φέρνει νέες προβλέψεις, ντυμένες με ποσοστά που ακούγονται ακριβή, πολλά από τα οποία προέρχονται από έρευνες προμηθευτών σχεδιασμένες να πουλήσουν αυτό ακριβώς που προβλέπουν. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τι είναι αυτό το άρθρο: όχι μια πρόβλεψη βασισμένη σε επινοημένα στατιστικά, αλλά μια περιγραφή της κατεύθυνσης που διακρίνουμε από τη δική μας θέση, στις συζητήσεις των υπευθύνων ανθρώπινου δυναμικού, στις ερωτήσεις των υποψήφιων πελατών και στον τρόπο με τον οποίο τα προγράμματα στη δική μας πλατφόρμα σχεδιάζονται διαφορετικά απ’ ό,τι πριν από δύο χρόνια.

Πέντε τάσεις ευεξίας στην εργασία ξεχωρίζουν. Καμία δεν αφορά κάποια νέα συσκευή ή μια πρωτότυπη δραστηριότητα. Όλες αφορούν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί αντιλαμβάνονται την ευεξία: πιο αθόρυβες, δομικές και, κατά τη γνώμη μας, πολύ πιο ουσιαστικές από οποιαδήποτε τεχνολογία αποκατάστασης προωθείται αυτό το τρίμηνο. Αν διαχειρίζεσαι ένα πρόγραμμα, καθεμία συνοδεύεται από κάτι που μπορείς να κάνεις διαφορετικά τους επόμενους μήνες.

1. Από τις παροχές στον σταθερό ρυθμό

Η πρώτη αλλαγή είναι η σταδιακή υποχώρηση της μεμονωμένης δράσης ευεξίας. Για χρόνια, η συνηθισμένη προσέγγιση ήταν αποσπασματική: μια πρόκληση βημάτων τον Ιανουάριο, ένα διαδικτυακό σεμινάριο τον μήνα ευαισθητοποίησης για την ψυχική υγεία, ένα καλάθι με φρούτα, και τέλος. Κάθε δράση έφερνε μια μικρή έξαρση δραστηριότητας, μια φωτογραφία για το εσωτερικό δίκτυο και μετά πλήρη στασιμότητα μέχρι την επόμενη αφορμή.

Αυτό που ωθεί την αλλαγή είναι η συσσωρευμένη απογοήτευση. Οι υπεύθυνοι ανθρώπινου δυναμικού έχουν διοργανώσει αρκετές μεμονωμένες δράσεις ώστε να αναγνωρίζουν το μοτίβο στα δικά τους δεδομένα: έξαρση, πτώση, σιωπή. Η αλλαγή συμπεριφοράς δεν διατηρείται με περιστασιακά ερεθίσματα, και όποιος έχει προσπαθήσει να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση μόνο με μια έκρηξη πρωτοχρονιάτικου ενθουσιασμού το γνωρίζει από προσωπική πείρα.

Στην πράξη, η αλλαγή μοιάζει περισσότερο με ημερολόγιο παρά με αφίσα: ένας σταθερός ρυθμός προκλήσεων σε όλη τη διάρκεια του έτους, όπου η μία οδηγεί στην επόμενη, με θεματολογία προσαρμοσμένη στις εποχές. Έμφαση στην κίνηση όταν βοηθά ο καιρός, στον ύπνο και την αποκατάσταση όταν μικραίνουν οι μέρες, και κάτι ανάλαφρο και κοινωνικό ενδιάμεσα. Οι συνήθειες στηρίζονται σε όσα επαναλαμβάνονται, και ένας σταθερός ρυθμός τούς δίνει αυτή τη βάση. Η δική μας έρευνα σε διοργανωτές προγραμμάτων ευεξίας δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση: το 70% των οργανισμών προτιμά να διοργανώνει προκλήσεις κάθε μήνα.

Το πρακτικό βήμα: πριν ξεκινήσεις οτιδήποτε, σχεδίασε τους επόμενους έξι μήνες ως μια αλληλουχία δράσεων, αντί να επιλέξεις μία μόνο εκδήλωση. Ακόμη και ένας βασικός ρυθμός (μία κύρια πρόκληση κάθε τέσσερις έως έξι εβδομάδες, με εναλλαγή θεμάτων σωματικής δραστηριότητας και άλλων πτυχών ευεξίας) θα αποδώσει καλύτερα από μια πιο εντυπωσιακή μεμονωμένη δράση, επειδή η δεύτερη πρόκληση αξιοποιεί το κοινό που δημιούργησε η πρώτη. Το ημερολόγιο ευεξίας εργαζομένων μας σου δίνει μια αφετηρία για κάθε μήνα.

2. Η αποκατάσταση γίνεται δείκτης

Η δεύτερη αλλαγή είναι η ένταξη της ξεκούρασης σε προγράμματα που μέχρι πρότινος μετρούσαν μόνο την προσπάθεια. Η εταιρική ευεξία αναπτύχθηκε γύρω από την κίνηση (βήματα, προπονήσεις, χιλιόμετρα) και για πολύ καιρό το έμμεσο μήνυμά της ήταν ότι περισσότερη δραστηριότητα σημαίνει περισσότερη ευεξία. Αυτό το μήνυμα αποσύρεται σταδιακά.

Κινητήρια δύναμη είναι η αναμέτρηση με την επαγγελματική εξουθένωση, την οποία έχουν βιώσει με κάποια μορφή οι περισσότεροι κλάδοι. Οργανισμοί που είδαν ικανούς ανθρώπους να φτάνουν στα όρια της εξάντλησης έχουν καταλάβει ότι η απόδοση προκύπτει από τον κύκλο προσπάθειας και αποκατάστασης, όχι μόνο από την προσπάθεια, και ότι ένα πρόγραμμα που επιβραβεύει αποκλειστικά την προσπάθεια ενισχύει την κουλτούρα που ισχυρίζεται ότι εξισορροπεί. Η έννοια της αποκατάστασης, καθιερωμένη εδώ και χρόνια στον πρωταθλητισμό, έχει περάσει στην καθημερινή εργασιακή ζωή.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι προκλήσεις ύπνου συνυπάρχουν με τις προκλήσεις βημάτων και αντιμετωπίζονται με την ίδια σοβαρότητα, τα λεπτά ενσυνειδητότητας μετρούν όσο και τα λεπτά άσκησης, και σε ένα φθινοπωρινό ημερολόγιο ένας Σεπτέμβριος γεμάτος κίνηση ακολουθείται από έναν Οκτώβριο με έμφαση στην αποκατάσταση. Αυτή η αλληλουχία δείχνει στους εργαζομένους, μέσα από την ίδια τη δομή του προγράμματος, ότι μετρούν και τα δύο μέρη του κύκλου.

Το πρακτικό βήμα: πρόσθεσε μία πρόκληση αποκατάστασης στο ημερολόγιό σου και δώσε της την ίδια προβολή με έναν διαγωνισμό βημάτων. Μια πρόκληση ύπνου τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο, όταν οι μικρότερες μέρες κάνουν το θέμα πιο επίκαιρο, είναι η προφανής επιλογή (δες πώς να οργανώσεις μία που εμπνέει εμπιστοσύνη). Έπειτα παρατήρησε ποιοι συμμετέχουν. Πολλά προγράμματα διαπιστώνουν ότι έτσι προσεγγίζουν ανθρώπους που δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ στις προκλήσεις κίνησης.

3. Συμμετοχή χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας

Η τρίτη αλλαγή έχει αργήσει: τα προγράμματα δημιουργούν πιο διακριτικούς τρόπους συμμετοχής, έπειτα από χρόνια κατά τα οποία θεωρούσαν δεδομένο ότι ο δημόσιος ανταγωνισμός ταιριάζει σε όλους.

Η κλασική μορφή είναι ένας δημόσιος πίνακας κατάταξης και, για ένα μέρος των εργαζομένων, είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται: δίνει ενέργεια, ενισχύει την κοινωνική επαφή, γίνεται λίγο εθιστικός. Όμως όσοι διαχειρίζονται προγράμματα και εξετάζουν προσεκτικά τα δεδομένα βρίσκουν ξανά και ξανά το ίδιο: έναν ανταγωνιστικό πυρήνα που συμμετέχει στα πάντα και μια πιο ήσυχη πλειονότητα που συμμετείχε μία φορά, είδε το όνομά της χαμηλά σε έναν πίνακα και δεν επέστρεψε ποτέ. Για αυτούς, η κατάταξη δεν είναι κίνητρο· είναι μια μικρή, επαναλαμβανόμενη αμηχανία, στην οποία απαντούν με αποχή. Η έμφαση στη συμπερίληψη δεν είναι χαλαρότητα. Είναι απλή αριθμητική: ένα πρόγραμμα που λειτουργεί μόνο για τους πιο ανταγωνιστικούς αποτυγχάνει στον πραγματικό του σκοπό, που είναι η υγεία όλων.

Στην πράξη, η διακριτική συμμετοχή σημαίνει επιλογές αντί για έναν μοναδικό στίβο ανταγωνισμού. Προσωπικούς καθημερινούς στόχους, όπου η επιτυχία μετριέται σε σχέση με τον εαυτό σου και όχι με έναν συνάδελφο που τρέχει μαραθωνίους. Ομαδικές μορφές με βαθμολογία βάσει μέσων όρων, όπου κανενός η ατομική επίδοση δεν βρίσκεται στο επίκεντρο. Συλλογικούς στόχους στους οποίους συνεισφέρουν όλοι. Ιδιωτικές προκλήσεις για μικρές ομάδες που προτιμούν να συμμετέχουν μεταξύ φίλων. Η ανταγωνιστική επιλογή δεν εξαφανίζεται· απλώς παύει να είναι η μόνη είσοδος. (Για τις περιπτώσεις όπου ο ανταγωνισμός βοηθά, δες γιατί λειτουργεί ο φιλικός ανταγωνισμός.)

Το πρακτικό βήμα: διοργάνωσε την επόμενη πρόκλησή σου με δύο τρόπους: τον συνηθισμένο πίνακα κατάταξης για όσους αντλούν κίνητρο από αυτόν και, παράλληλα, μια συλλογική εκδοχή ή μια εκδοχή με ομαδικούς μέσους όρους, χωρίς έμφαση στην ατομική κατάταξη. Έπειτα σύγκρινε τη συνολική συμμετοχή με την τελευταία σου πρόκληση που βασιζόταν μόνο σε πίνακα κατάταξης. Η σύγκριση συνήθως μιλά από μόνη της.

4. Η ευεξία περνά και στο σπίτι

Η τέταρτη αλλαγή συμβαίνει στα όρια του προγράμματος, εκεί όπου οι συνήθειες που χτίζονται στην εργασία περνούν στη ζωή έξω από αυτήν, και οι οργανισμοί αρχίζουν να το αντιμετωπίζουν ως πλεονέκτημα αντί για ασήμαντη παρενέργεια.

Ένας παράγοντας είναι η υβριδική εργασία, που έκανε πιο ασαφή τα όρια ανάμεσα στη δουλειά και το σπίτι για εκατομμύρια ανθρώπους· ένα πρόγραμμα που αφορά μόνο το εργασιακό μισό μιας ενιαίας ζωής μοιάζει όλο και πιο τεχνητό. Ένας άλλος είναι η απλή λογική της συνήθειας. Κάποιος που αποκτά τη συνήθεια του περπατήματος μέσα από μια εργασιακή πρόκληση δεν περπατά μόνο για χάρη του εργοδότη του. Παίρνει μαζί τον σύντροφό του στη βραδινή βόλτα και η συνήθεια γίνεται μέρος της ζωής στο σπίτι, αντί να παραμένει μια εταιρική παροχή.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει προκλήσεις σχεδιασμένες να φτάνουν μέχρι το σπίτι: χρόνος σε εξωτερικούς χώρους, γεύματα χωρίς οθόνες, ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, δραστηριότητες στις οποίες η συμμετοχή εμπλέκει φυσικά και τους ανθρώπους με τους οποίους ζεις. Η βασική ιδέα είναι απλή: ένας εργαζόμενος με πιο υγιή ζωή στο σπίτι έρχεται πιο υγιής και στη δουλειά, επομένως αυτή η θετική επίδραση δεν ήταν ποτέ πραγματικά έξω από τους στόχους του προγράμματος.

Το πρακτικό βήμα: διάλεξε μία πρόκληση με θέμα που μπορούν εξαρχής να μοιραστούν οι οικογένειες (ο χρόνος σε εξωτερικούς χώρους και τα γεύματα χωρίς οθόνες ταιριάζουν στην εποχή) και πες στο μήνυμα έναρξης ότι προορίζεται για συμμετοχή μαζί με τους ανθρώπους στο σπίτι. Δεν κοστίζει τίποτα και μετατρέπει το πρόγραμμα από μία ακόμη απαίτηση στον χρόνο των ανθρώπων σε κάτι που ξεπερνά τα όρια του γραφείου. Για μια οικογενειακή εκδοχή, δες τον οδηγό μας για την οικογενειακή πρόκληση φυσικής δραστηριότητας.

5. Αποδείξεις αντί για υποσχέσεις

Η πέμπτη αλλαγή είναι αυτή που αρέσει λιγότερο στους προμηθευτές, κάτι που δείχνει ότι είναι πραγματική: οι αγοραστές έχουν πάψει να δέχονται τους παραδοσιακούς υπολογισμούς πωλήσεων του κλάδου.

Για χρόνια, η ευεξία προωθούνταν με υποσχέσεις θεαματικών αποδόσεων. Το πιο συχνά αναφερόμενο στοιχείο, από μια ανασκόπηση του 2010 που υποδείκνυε ότι οι ιατρικές δαπάνες μειώνονται κατά περίπου 3,27 $ για κάθε δολάριο που δαπανάται, βασιζόταν κυρίως σε μη τυχαιοποιημένες μελέτες. Όταν οι ερευνητές εξέτασαν ένα πρόγραμμα στον χώρο εργασίας σε μια τυχαιοποιημένη δοκιμή, οι εργαζόμενοι ανέφεραν πιο υγιεινές συμπεριφορές, αλλά μετά από 18 μήνες δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στους κλινικούς δείκτες, στις απουσίες ή στην εργασιακή απόδοση. Οι πιο περιορισμένοι προϋπολογισμοί και οι ομάδες ανθρώπινου δυναμικού με μεγαλύτερη εξοικείωση με την ανάλυση έκαναν τα υπόλοιπα: τα οικονομικά τμήματα πλέον ρωτούν από πού προκύπτει ο αριθμός.

Στην πράξη, οι ερωτήσεις έχουν αλλάξει. Όχι «ποιος είναι ο πολλαπλασιαστής απόδοσης της επένδυσης», αλλά «τι ποσοστό εργαζομένων συμμετείχε πραγματικά τον περασμένο μήνα», «πόσοι επέστρεψαν στην επόμενη πρόκληση» και «δείξε μου την καμπύλη συμμετοχής, μαζί με την πτώση μετά την έναρξη». Όσοι διαχειρίζονται προγράμματα, με τη σειρά τους, αναφέρουν μετριοπαθή, τεκμηριωμένα στοιχεία (συμμετοχή, συνέπεια, σχόλια), αντί να ισχυρίζονται ότι μια πρόκληση βημάτων άλλαξε τις δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης. Αυτή η αυτοσυγκράτηση ενισχύει τον κλάδο: ένας μετριοπαθής αριθμός που πιστεύει ο οικονομικός διευθυντής αξίζει περισσότερο από έναν εντυπωσιακό που δεν πιστεύει κανείς.

Το πρακτικό βήμα: πριν ξεκινήσει το επόμενο πρόγραμμά σου, αποφάσισε ποια στοιχεία θα παρουσιάσεις στο τέλος του και δεσμεύσου να τα παρουσιάσεις είτε σε κολακεύουν είτε όχι: πραγματική συμμετοχή, πραγματική ολοκλήρωση, πραγματικά ποσοστά επιστροφής από τη μία πρόκληση στην επόμενη. Αν σήμερα δεν μπορείς να εξαγάγεις αυτά τα στοιχεία με σαφήνεια, καλύτερα να το ξέρεις τώρα παρά την ώρα του προϋπολογισμού. Η λίστα μας με τα συνηθισμένα προβλήματα των προγραμμάτων ευεξίας καλύπτει όσα συνήθως στέκονται εμπόδιο.

Το κοινό νήμα και των πέντε

Αν τις δούμε μαζί, οι πέντε αλλαγές είναι μία αλλαγή από πέντε οπτικές: η εταιρική ευεξία ωριμάζει. Σταθεροί ρυθμοί αντί για εντυπωσιασμούς, αποκατάσταση μαζί με προσπάθεια, ανοιχτές πόρτες για την ήσυχη πλειονότητα, προγράμματα που αναγνωρίζουν ότι οι άνθρωποι έχουν ζωή και στο σπίτι, και ισχυρισμοί που μπορεί να ελέγξει ένας οικονομικός διευθυντής. Κάθε αλλαγή μάς απομακρύνει από την ευεξία ως παράσταση και μας φέρνει πιο κοντά στην ευεξία ως υποδομή: λιγότερο φωτογενή, πιο δύσκολη να ξεκινήσει με τυμπανοκρουσίες, αλλά πολύ πιθανότερο να συνεχίζει να λειτουργεί και τον Φεβρουάριο.

Ο ρόλος του YuMuuv

Αυτές οι αλλαγές είναι η κατεύθυνση για την οποία έχει σχεδιαστεί το YuMuuv. Μπορείς να οργανώσεις ένα ημερολόγιο προκλήσεων αντί για μεμονωμένες δράσεις και να εντάξεις τον Ύπνο και την Ενσυνειδητότητα δίπλα στις δραστηριότητες κίνησης (δες την πλήρη λίστα δραστηριοτήτων). Για πιο διακριτική συμμετοχή υπάρχουν καθημερινοί στόχοι, συλλογικοί στόχοι και ομαδικοί πίνακες κατάταξης που μπορούν να χρησιμοποιούν μέσους όρους αντί για αθροίσματα. Για να περάσει η ευεξία και στην οικογένεια, υπάρχουν προκλήσεις με μη αυτόματη καταγραφή, όπως ο Χρόνος σε εξωτερικούς χώρους και τα Γεύματα χωρίς οθόνες, καθώς και ιδιωτικές προκλήσεις στις οποίες μπορούν να συμμετέχουν έως 10 άτομα, ακόμη και εκτός εταιρείας. Τίποτα από αυτά δεν καθορίζει τη στρατηγική σου, αλλά αν αυτή η κατεύθυνση ταιριάζει με το πού θέλεις να οδηγήσεις το πρόγραμμά σου, τα εργαλεία δεν θα πρέπει να είναι το εμπόδιο.

Σχεδιάζεις την επόμενη σεζόν; Κλείσε μια επίδειξη του YuMuuv και θα σε βοηθήσουμε να σχεδιάσεις έναν σταθερό ρυθμό προκλήσεων για τους επόμενους έξι μήνες.