အားလပ်ရက်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ မပျောက်ဆုံးဘဲ အလုပ်ပြန်ဝင်နည်း

အားလပ်ရက်ခရီးအတွက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသေးစိတ် စီစဉ်တတ်ကြတယ်။ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေ နှိုင်းယှဉ်တယ်၊ တည်းခိုမယ့်နေရာ ရှာဖွေတယ်၊ စားသောက်ဆိုင်တွေ ရွေးထားတယ်၊ ရုံးမရှိကြောင်း အလိုအလျောက်ပြန်စာကိုတောင် လေသံသင့်တင့်အောင် ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ပြန်ဝင်ဖို့ကိုတော့ ဘာမှ မစီစဉ်ကြဘူး။ ပြန်ဝင်တာကို အထူးတလည် လုပ်စရာမလိုတဲ့ ကိစ္စလို့ပဲ သဘောထားတယ်။ တနင်္ဂနွေနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်၊ တနင်္လာနေ့ လက်ပ်တော့ဖွင့်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ပတ်က ပိတ်လိုက်လို့ရတဲ့ ဖိုင်တစ်ဖိုင်လို ပုံမှန်ဘဝထဲ ပြန်ဝင်သွားကြတယ်။

တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီလို မဖြစ်ဘူး။ အားလပ်ရက်ရဲ့ လန်းဆန်းတဲ့ခံစားချက် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကျန်ခဲ့လဲလို့ မေးကြည့်ရင် အဖြေအများစုက စိတ်မသက်သာစရာပဲ။ ရက်အနည်းငယ်၊ အလွန်ဆုံး တစ်ပတ်လောက်ပါ။ de Bloom နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ သုတေသနပေါင်းစပ်သုံးသပ်ချက် (၂၀၀၉) အပါအဝင် အားလပ်ရက်နဲ့ ကိုယ်စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ သုတေသနတွေမှာ တူညီတဲ့ပုံစံကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ တွေ့ရတယ်။ ပြန်ရောက်ချိန်မှာ တကယ်ရှိပြီး တိုင်းတာလို့ရတဲ့ ပြန်လည်အားပြည့်မှုဟာ နှစ်ပတ်လောက်အတွင်း မှေးမှိန်သွားတယ်။ အလုပ်ပြန်ဝင်ချိန် ဖိစီးမှုများရင် ပိုတောင်မြန်တယ်။ နှစ်ပတ်ကြာ စုဆောင်းထားတဲ့ အားအင်တွေက အဲဒီထက်တိုတဲ့အချိန်အတွင်း ပျောက်သွားတာပါ။ ပြဿနာက အားလပ်ရက်တွေ အကျိုးမရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ပုံမှန်ဘဝထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ဘယ်သူမှ မစီစဉ်ကြလို့ အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့နှစ်ပတ်ဟာ တစ်နှစ်တာအတွင်း အားပြည့်မှုကို အဖျက်ဆီးဆုံးကာလ ဖြစ်သွားတာပါ။ ဒီဆောင်းပါးကတော့ အဲဒါကို မတူတဲ့နည်းနဲ့ လုပ်ဖို့အကြောင်းပါ။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြန်ဝင်ပြီး အားလပ်ရက်က ပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေထဲက အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိန်းထားဖို့ပါ။

အားလပ်ရက်ဆိုတာ မရည်ရွယ်ဘဲ ကောင်းမွန်စွာစီစဉ်ပြီးသား ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးအစီအစဉ်ပါ

အားလပ်ရက်က ပေးခဲ့တာတွေကို မထိန်းသိမ်းခင် အဲဒါတွေက ဘာလဲဆိုတာ တိတိကျကျ သိဖို့လိုတယ်။ ချက်ချင်းဖြေမိတာက “အနားယူခြင်း” ပါ။ ဒါပေမဲ့ အားလပ်ရက်ကောင်းတစ်ခုမှာ လူတွေ တကယ်ဘာလုပ်ကြလဲဆိုတာ ကြည့်ရင် အနားယူတာက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ရှိတယ်။ လူအများစုက အိမ်မှာထက် အားလပ်ရက်မှာ လှုပ်ရှားမှုပိုများတယ်၊ ပိုနည်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို လေ့ကျင့်ခန်းလို့ မခေါ်ကြတာပဲ ရှိတယ်။ မနက်စာစားဖို့ လမ်းလျှောက်သွားတာ၊ ရေကူးတာ၊ ခြေထောက်နာတဲ့အထိ မြို့ထဲလျှောက်ကြည့်တာ၊ အိတ်တွေ သယ်တာ၊ ရှုခင်းကြည့်နေရာတွေအထိ တက်တာမျိုးတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့တစ်ဝက်လောက် မသွားဖြစ်ကြတဲ့ အားကစားရုံအချိန်တစ်ခုထဲ လှုပ်ရှားမှုကို စုပြုံထည့်ထားမယ့်အစား တစ်နေ့တာလုံးထဲမှာ သဘာဝကျကျ ပါဝင်နေတယ်။

နောက်တစ်ခုက အိပ်စက်မှုပါ။ အားလပ်ရက်မှာ လူအများစုက ပင်ပန်းလာရင် အိပ်တယ်၊ နှိုးစက်မလိုဘဲ နိုးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ့်သဘာဝ အိပ်ချိန်နိုးချိန်နဲ့ ပြန်ကိုက်လာတတ်တယ်။ ဒါဟာ တစ်နှစ်တာအတွင်း အိပ်ရေးမဝမှုတွေ စုပုံမနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နှစ်ပတ်တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

ပြီးတော့ အစားအသောက်ပါ။ အားလပ်ရက်မှာ စားပွဲမှာထိုင်ပြီး တစ်နာရီလောက် အချိန်ယူစားကြတယ်၊ အတူရှိသူတွေကို ကြည့်ပြီး စကားပြောကြတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ ကိုယ်ရောက်နေတဲ့နေရာလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိလို့ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲမှာပဲ ထားတယ်။ ဘရောက်ဇာဖွင့်ထားရင်း အလုပ်စားပွဲမှာ နေ့လယ်စာစားတာနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် အလုပ်နေ့တွေက တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားတဲ့ အရာတစ်ခုကို အားလပ်ရက်က တိတ်တဆိတ် ပြန်ပေးလိုက်တာ မြင်ရမယ်။ အဲဒါက အစားစားချိန်ကို တကယ့်အချိန်တစ်ခုအဖြစ် အလေးထားတာပါ။

ဒါတွေအားလုံးရဲ့ အခြေခံမှာ လက်ရှိအခိုက်အတန့်မှာ စိတ်ရှိနေတာ ပါတယ်။ အသိပေးချက်နည်းတဲ့နေ့တွေ၊ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ဆီ စိတ်ကူးနဲ့ ခဏခဏမသွားဘဲ လက်ရှိအရာတွေအပေါ် ပိုအာရုံစိုက်နိုင်တဲ့နေ့တွေပါ။ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှု၊ အတင်းအကျပ်မဟုတ်တဲ့ အိပ်စက်မှု၊ ဖန်သားပြင်မပါတဲ့ စားသောက်ချိန်၊ လက်ရှိအခိုက်အတန့်ကို အာရုံစိုက်မှုဆိုတဲ့ ဒီစာရင်းကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးအစီအစဉ်တိုင်း ဖန်တီးပေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အချက်တွေ အတိအကျပဲ မဟုတ်လား။ ကောင်းမွန်တဲ့အားလပ်ရက်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မရေးဆွဲထားပေမဲ့ လူတိုင်း လိုက်နာဖြစ်တဲ့ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုပါ။ စိတ်ဝင်စားစရာမေးခွန်းက အားလပ်ရက်မှာ ဘာလို့ အဲဒီလောက် နေလို့ကောင်းတာလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဲဒီအချက်အားလုံးကို ဘာလို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြတာလဲဆိုတာပါ။

အလုပ်ပြန်ဝင်ချိန် အားအင်ကုန်ခန်းမှု

အဖြေကတော့ အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ ပထမပတ်ရဲ့ အခြေအနေတွေက အဲဒါတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ဖြစ်နေတာပါ။ အရင်ဆုံး ဝင်စာတွေကို အကြွေးတစ်ခုလို ခံစားရတာကနေ စတယ်။ နှစ်ပတ်ကြာ စုပုံနေတဲ့စာတွေကို ချက်ချင်းမရှင်းရင် ကိုယ့်အမှားလို ခံစားရတယ်။ နောက်တော့ အစည်းအဝေးတွေ ပြုံလာတယ်။ “ပြန်လာမှပဲ စောင့်ပြောမယ်” ဆိုသူတိုင်းက ပြန်ဝင်တဲ့ အစရက်တွေမှာ အချိန်တောင်းကြတော့ ခွင့်မယူခင်အပတ်တွေထက်တောင် ပိုအလုပ်များတဲ့အပတ် ဖြစ်လာတယ်။ ဒီတံတိုင်းကြီးရှေ့မှာ လူတွေက လုပ်နိုင်မယ်ထင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနည်းကို ရွေးကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ချိန် တိုးလိုက်တာပါ။ မနက်အစောကြီး အကောင့်ဝင်၊ ညနောက်ကျတဲ့အထိ အလုပ်ကျန်တွေ လိုက်လုပ်၊ နေ့လယ်စာလည်း အလုပ်စားပွဲမှာပဲ ပြန်စားဖြစ်တယ်။ အရင်ဆုံး စတေးရတာက အိပ်ချိန်ပါ။ ဒါက ခါးသီးစရာ ဝိရောဓိပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြန်လည်ရရှိလာတဲ့ အိပ်ရေးဝဝအိပ်နိုင်မှုဟာ ခရီးကနေ ပြန်ယူလာတဲ့အရာတွေထဲမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဖြစ်နေလို့ပါ။

ပထမပတ် သောကြာနေ့ရောက်တော့ လမ်းလျှောက်ချိန် မရှိတော့ဘူး၊ ပုံမှန်အိပ်ချိန်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဖုန်းကလည်း ထမင်းစားပွဲပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီ။ ဒုတိယပတ်ကုန်တော့ လူအများစုက အားလပ်ရက်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးသလိုပဲ ခံစားရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီဆယ်ရက်အတွင်း သူတို့ဘဝရဲ့ အခြေခံအခြေအနေတွေ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ ပြောင်းသွားတာက အားလပ်ရက်က အလေ့အကျင့်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် လက်လွှတ်လိုက်တာပဲ။ လက်လွှတ်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မဆုံးဖြတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။ ဒါဟာ အားအင်ကုန်ခန်းသွားခြင်းပါ။ စိတ်ပျက်စရာက ကျွန်တော်တို့ ဒါကို သေချာမဆန်းစစ်ကြတာပဲ။ ပြန်လာရင် သဘာဝအလျောက် ပေးရမယ့်အဖိုးအခလို့ လက်ခံထားကြတယ်။ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မစီစဉ်ထားတဲ့အပတ်တစ်ပတ်နဲ့ လျှံနေတဲ့ဝင်စာပုံး ဆုံမိလို့ ဖြစ်လာတာပါ။ အစီအစဉ်မရှိတဲ့အပတ်တွေက အမြဲရှုံးတယ်။

အားလပ်ရက်ကို ပြန်ဆန်းစစ်ပါ

တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဆယ်မိနစ်ပဲ လိုတယ်။ အားလပ်ရက်ရဲ့ လန်းဆန်းမှု မပျောက်ခင်၊ အကောင်းဆုံးကတော့ အမှတ်တရတွေ လတ်ဆတ်နေသေးတဲ့ အိမ်အပြန်ခရီးမှာ ခဏလောက် ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာထက် ဘယ်အရာတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖြစ်ဆုံး ခံစားရစေခဲ့လဲဆိုတာကိုပါ။ အဲဒီနှစ်ပတ်အတွင်း အားအင်ပြန်ပြည့်စေရာမှာ အများဆုံးအထောက်အကူပေးခဲ့တဲ့ တိကျတဲ့အလေ့အကျင့် နှစ်ခုသုံးခုတော့ ရှိနေတယ်။ အဲဒါတွေကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပါ။

အသေးစိတ် တိတိကျကျ ပြောပါ။ “အနားယူခဲ့တယ်” ဆိုတာထက် “မပူခင် မနက်တိုင်း မိနစ်လေးဆယ် လမ်းလျှောက်ခဲ့တယ်” လို့ ပြောပါ။ “ကောင်းကောင်းအိပ်ခဲ့တယ်” ဆိုတာထက် “မအိပ်ဘဲနေရမယ့် အကြောင်းမရှိလို့ ဆယ့်တစ်နာရီဆို အိပ်ရာထဲရောက်နေပြီ” လို့ ပြောပါ။ “လက်ရှိအချိန်မှာ စိတ်ရှိခဲ့တယ်” ဆိုတာထက် “စားပွဲပေါ်မှာ ဖုန်းမထားဘဲ တစ်နာရီကြာ ညစာအတူစားခဲ့ကြတယ်” လို့ ပြောပါ။ ဒီတိကျမှုက အရေးကြီးတယ်။ ဝေဝါးတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက ပျောက်သွားတတ်ပေမဲ့ တိကျတဲ့အလေ့အကျင့်တွေကိုတော့ ဆက်ယူလာလို့ရတယ်။ အားလပ်ရက်ကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်လို့လည်း မရဘူး၊ ကြိုးစားရင် စက်တင်ဘာလမှာ စိတ်ညစ်နေရုံပဲ ဖြစ်မယ်။ နေ့စဉ်ဘဝထဲ ဆက်ယူလာလို့ရတဲ့ အပိုင်း နှစ်ခုသုံးခုကို ရှာနေတာပါ။ အများအားဖြင့် အဲဒါတွေက ငွေမကုန်ဘဲ သာမန်အလုပ်နေ့တစ်နေ့ထဲမှာ ထည့်လို့ရတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ လမ်းလျှောက်ချိန်တစ်ခု၊ အိပ်ချိန်တစ်ခု၊ လူပီပီသသ အချိန်ပေးစားတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်ပါ။ ပေါ်တူဂီမှာ ရှိနေလို့ အားလပ်ရက်က ဒါတွေကို ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ဒါတွေကို လုယူနေတဲ့အရာ ဘာမှမရှိလို့ ရခဲ့တာပါ။

အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ ပထမပတ်အတွက် အစီအစဉ်

ဒါကြောင့် အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ ပထမပတ်ကို သေချာစီစဉ်ထားတဲ့အပတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ့်ဆန်းစစ်ချက်ထဲက အချက်သုံးခုကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းပါ။ ဆန်းစစ်ကြည့်လို့ ဘာမှမတွေ့သေးရင် လက်တွေ့အသုံးချလို့ရတဲ့ အခြေခံအစီအစဉ်က ဒီလိုပါ။

အားလပ်ရက်က လမ်းလျှောက်တဲ့အလေ့အကျင့်ကို ဆက်ထိန်းပါ။ အားလပ်ရက်မှာ နေ့စဉ်ဘယ်လိုပဲ လှုပ်ရှားခဲ့ပါစေ၊ အဲဒါကို အချိန်လျှော့ပြီး ဆက်လုပ်ပါ။ မနက်အစောဆုံးဖြစ်ဖြစ်၊ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်ဖြစ် မိနစ်သုံးဆယ်ကို အလုပ်လုပ်ရက်ငါးရက်လုံး မပျက်မကွက် သတ်မှတ်ထားပါ။ ဒါက စားပွဲမှာထိုင်နေရလို့ ကိုယ်လက်တောင့်တင်းတာကို သက်သာစေရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ ဝင်စာတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အတွက်ပဲဖြစ်တဲ့ တစ်နေ့တာရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို ထိန်းထားပေးပြီး တစ်ပတ်တာအတွက် အခြေခံတစ်ခု ပေးတယ်။ လုပ်နေကျအရာတစ်ခုနဲ့ တွဲထားတာက အကူအညီဖြစ်တယ်။ အလုပ်မှာ အလေ့အကျင့်တွေ ဆက်စပ်တည်ဆောက်ခြင်းကို ကြည့်ပါ။

ဆယ်ညတိတိ အိပ်ချိန်ကို ကာကွယ်ပါ။ အားလပ်ရက်မှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က သဘာဝအတိုင်း ဘယ်အချိန် အိပ်ဖြစ်ခဲ့သလဲ၊ အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ နှစ်ပတ်လုံးမှာ အဲဒီအချိန်နဲ့ နီးနိုင်သမျှ နီးအောင် ထိန်းထားပါ။ ပထမပတ်ဟာ အိပ်ချိန်ကို စတေးဖို့ ဖိအားအများဆုံးအချိန် ဖြစ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ အလုပ်ပိနေတဲ့ အဲဒီအပတ်ကို အိပ်ရေးဝဝနဲ့ စတင်နိုင်ခြင်းက အဲဒီကာလကို ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရမလဲဆိုတာအပေါ် အကြီးမားဆုံး သက်ရောက်မှုရှိလို့ပါ။ ဝင်စာအကြွေးပမာဏက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲ။ ဒါကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်စွမ်းရည်ကတော့ မတူဘူး။ အကြံပြုချက်တွေအတွက် ပိုကောင်းကောင်းအိပ်နိုင်ဖို့ အိပ်ရာဝင်ခါနီး အလေ့အကျင့်များကို ကြည့်ပါ။

တစ်နေ့တစ်နပ် ဖန်သားပြင်မပါဘဲ စားပါ။ အလုပ်စားပွဲနဲ့ဝေးရာမှာ နေ့လယ်စာစားတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းကို နောက်တစ်ခန်းမှာထားပြီး ညစာစားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပါ။ တစ်နပ်ပဲပါ။ အရေးပါတယ်လို့တောင် မထင်ရလောက်အောင် သေးငယ်တယ်လို့ ထင်ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ အလုပ်များတဲ့အပတ်မှာလည်း ဆက်လုပ်နိုင်တာပါ။ အားလပ်ရက်က ပြန်ပေးခဲ့တဲ့ လက်ရှိအခိုက်အတန့်မှာ စိတ်ရှိမှုအတွက် နေ့စဉ် နေရာတစ်ခု ချန်ထားပေးတယ်။ သတိကပ်ပြီး စားသောက်ခြင်းမှာ ထပ်ဖတ်နိုင်ပါတယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ယူခွင့်ပေးပါ။ ကိုယ်တိုင်ဖြေရမယ့်စာတွေကို ဖြေပါ။ ကျန်တာတွေကို အပြစ်ရှိသလို မခံစားဘဲ ရက်အနည်းငယ် စောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ။ အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ ပထမပတ်မှာ ဝင်စာတွေကို အင်္ဂါနေ့ ရှင်းပြီးလား၊ ကြာသပတေးနေ့ ရှင်းပြီးလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိဘူး။ ကိုယ်မှတ်မိနေမှာက အနားရပြီး ပြန်လာခဲ့သလား၊ ပြန်လာတာနဲ့ ရလာသမျှအားအင်တွေ ချက်ချင်းကုန်ခန်းသွားသလားဆိုတာပါ။

အတူတူ အလုပ်ပြန်ဝင်ကြမယ်

နောက်ထပ်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။ ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားတာနဲ့ တကယ်ရေရှည်တည်တံ့တာကြားက ကွာခြားချက်က ဒါပါပဲ။ တခြားသူတွေနဲ့အတူ အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့ကာလကို ဖြတ်သန်းပါ။ ပြန်ဝင်တဲ့အပတ်မှာ အလေ့အကျင့်တွေ ပျက်သွားရတဲ့ မထင်ရှားတဲ့အကြောင်းရင်းက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ပါ။ တခြားသူအားလုံး ခေါင်းမဖော်တမ်း အလုပ်လုပ်နေချိန် နေ့လယ်ဘက် လမ်းလျှောက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလိုလိုက်လွန်းသလို ခံစားရတယ်။ အချိန်မှန် ရုံးဆင်းတာက တမင်တစ်ခုခုပြချင်သလို ဖြစ်နေတယ်။ ထိန်းထားတဲ့ အိပ်ချိန်ကလည်း အသင်းရဲ့ ညနောက်ကျစကားဝိုင်းကို အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်။ လိုနေတာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ ခွင့်ပြုမှုပါ။

ဒီနေရာမှာ ဩဂုတ်လရဲ့ အချိန်ကိုက်ဖြစ်မှုက အားသာချက်တစ်ခု ပေးထားတယ်။ ခွင့်ကပြန်လာသူတွေက အချိန်နီးနီးမှာ စုပြန်လာတတ်တယ်။ ကုမ္ပဏီအများစုမှာ အသင်းဝင်အတော်များများက နှစ်ပတ်သုံးပတ်တည်းအတွင်း ပြန်ဝင်ကြတယ်။ လူတိုင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အားအင်ပြန်ပျောက်လွယ်တဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်၊ လူတိုင်း စိတ်ထဲမှာ ပိုအေးအေးဆေးဆေး အလုပ်ပြန်ဝင်ချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းတော့ မလုပ်ချင်ကြဘူး။ အတူပါဝင်ရတဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုက ဒီအတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆယ်ယောက်က စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုတည်းမှာ နေ့စဉ်လမ်းလျှောက်တာ၊ အပြင်ထွက်အနားယူတာတွေကို မှတ်တမ်းတင်နေကြရင် နေ့လယ်ဘက် လမ်းလျှောက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလိုလိုက်တာ မဟုတ်တော့ဘဲ အသင်းတစ်ခုလုံး လုပ်နေတဲ့အရာ ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်တော့ ဒီစိန်ခေါ်မှုက ခြေလှမ်းတွေအကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ အားလပ်ရက်အလေ့အကျင့်တွေကို ဆက်ထိန်းဖို့ အားလုံးသဘောတူထားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါ။ မျက်မြင်သိသာတဲ့ ခွင့်ပြုမှုတစ်ခုပေါ့။

HR အတွက်တော့ အချက်က ရိုးရိုးလေးပါ။ ဩဂုတ်လမှာ လူအများ အလုပ်ပြန်ဝင်ကြတဲ့ကာလဟာ တစ်နှစ်တာအတွင်း စိန်ခေါ်မှုလုပ်ဖို့ သဘာဝအကျဆုံး အချိန်တစ်ခုပါ။ ဒီအချိန်မှာ ဖိအားနည်းတဲ့ပုံစံကို တမင်ရွေးဖို့ လိုတယ်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ ခရီးအကွာအဝေးပြိုင်ပွဲ လုပ်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ လူတွေက ဖိစီးမှုခံနိုင်ရည် နည်းနေကြသေးတယ်။ နှစ်ပတ်သုံးပတ်အတွင်း ရက်အများစုမှာ ပြည့်မီအောင်လုပ်ရတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ နေ့စဉ်ပန်းတိုင်စိန်ခေါ်မှုမျိုး၊ ဥပမာ နေ့စဉ်လမ်းလျှောက်တာ၊ အပြင်မှာ အချိန်ဖြုန်းတာ၊ ဖန်သားပြင်မပါဘဲ တစ်နပ်စားတာမျိုးက ပြန်ဝင်လာတဲ့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီတယ်။ စက်တင်ဘာလမှာ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး အားပေးအစီအစဉ်လုပ်ရင် မပါဖြစ်မယ့်သူတွေဆီကိုတောင် ရောက်နိုင်တယ်။ HR အတွက် ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ လုပ်ဆောင်နည်းတွေကို တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ စက်တင်ဘာလအတွက် HR လုပ်ဆောင်ချက် ၁၀ ခုမှာ ကြည့်ပါ။

YuMuuv မှာ အလုပ်ပြန်ဝင်ချိန်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုကို မိနစ်အနည်းငယ်နဲ့ ဖန်တီးနိုင်တယ်။ နေ့စဉ်ပန်းတိုင်ပါတဲ့၊ ဒေတာအလိုအလျောက်ချိတ်ဆက်တဲ့ လမ်းလျှောက် သို့မဟုတ် ခြေလှမ်းစိန်ခေါ်မှုတစ်ခု လုပ်နိုင်တယ်။ ဥပမာ ၂၁ ရက်ထဲက ၁၅ ရက်မှာ ပန်းတိုင်ပြည့်မီဖို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ် အသင်းရဲ့ ဆန်းစစ်ချက်အရ သင့်တော်ရင် အပြင်မှာအချိန်ဖြုန်းတာ၊ ဖုန်းမသုံးတဲ့အချိန်၊ ဖန်သားပြင်မပါတဲ့ စားသောက်ချိန်တွေအတွက် ကိုယ်တိုင်မှတ်တမ်းထည့်ရတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု လုပ်နိုင်တယ်။ နောက်မှပြန်ဝင်လာသူတွေ အမှတ်မနစ်နာစေဖို့ အသင်းအဆင့်ဇယားတွေကို ပျမ်းမျှရမှတ်နဲ့ တွက်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်ဇယားကို လုံးဝမထည့်ဘဲလည်း ရတယ်။ တကယ်အဓိကကျတာက စိန်ခေါ်မှုရဲ့ စကားပြောခန်းပါ။ အားလပ်ရက် လမ်းလျှောက်ဓာတ်ပုံတွေနေရာမှာ ကိုယ့်မြို့က လမ်းလျှောက်ဓာတ်ပုံတွေ အစားထိုးလာတာက ဒီအယူအဆတစ်ခုလုံးကို ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြထားသလိုပါပဲ။ အားလပ်ရက်က အသင်းအတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရက်သတ္တပတ်တွေမှာ အတူလိုက်နာနိုင်တဲ့ ဖိအားမများတဲ့အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားခြင်းက အဲဒါကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပါ။

ကိုယ့်အသင်းအတွက် အလုပ်ပြန်ဝင်ချိန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးချင်လား။ YuMuuv စိန်ခေါ်မှုစာရင်းအပြည့်အစုံကို ကြည့်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ် သရုပ်ပြအစီအစဉ်အတွက် အချိန်ယူပါ။