ဆက်တိုက်လုပ်လာတာကို မပျက်စေနဲ့ — နေ့စဉ်မပျက်လုပ်ခြင်းရဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ် စိတ်ပညာ

ဘာသာစကားလေ့လာတဲ့အက်ပ်၊ ခြေလှမ်းရည်မှန်းချက်၊ နေ့စဉ်ဒိုင်ယာရီ စတာတွေကို နေ့မပျက်လုပ်ဖူးသူတိုင်း ရင်းနှီးနေတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဆက်တိုက်လုပ်ခဲ့တဲ့မှတ်တမ်းဟာ အလေ့အကျင့်ရဲ့ ရလဒ်မဟုတ်တော့ဘဲ အဲဒီအလေ့အကျင့်ကို ဆက်လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာတဲ့အချိန်ပါ။ လမ်းလျှောက်တာက ကိုယ့်အတွက် ကောင်းလို့ လျှောက်နေတာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ၄၃ ရက် ဆက်တိုက်လျှောက်ခဲ့ပြီး အဲဒီကိန်းဂဏန်း သုညပြန်ဖြစ်သွားမှာကို ဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်လို့ လျှောက်နေတာပါ။ ညဆယ်နာရီဖြစ်နေပြီ၊ မိုးလည်းရွာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို ထိန်းထားဖို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိပါတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူ့စိတ်အားထက်သန်မှုအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့သိထားသမျှရဲ့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အဆိုးဆုံး နှစ်မျိုးစလုံး ဒီထဲမှာ ပါနေလို့ပါ။ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းဟာ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသမျှ အပြုအမူပြောင်းလဲရေး နည်းလမ်းတွေထဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဒါကြောင့်ပဲ အခု ကိုယ့်ဖုန်းထဲက အက်ပ်တိုင်းလိုလိုမှာ ဒါကို တွေ့ရတာပါ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဒါဟာ အပျက်လွယ်ဆုံး နည်းလမ်းတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ရက်လေး ပျက်လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် လုံးဝပြိုကွဲသွားတတ်ပုံက လူတွေ ဘာကြောင့် ကောင်းကောင်းလုပ်နေတဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို စွန့်လွှတ်ကြသလဲဆိုတာ အများကြီး ရှင်းပြပေးနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် အလေ့အကျင့်တစ်ခု တည်ဆောက်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရာဂဏန်းအတွက် ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးစိန်ခေါ်မှုတစ်ခု စီစဉ်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်ဖက်စလုံးကို နားလည်ထားတာ အသုံးဝင်ပါတယ်။

အချိန်အခါကလည်း ဒီမေးခွန်းကို အရေးတကြီး စဉ်းစားစရာဖြစ်စေပါတယ်။ နွေရာသီကုန်လို့ ပြန်လာချိန်နဲ့ နှစ်သစ်ကူးချိန်ဟာ လူအများ အလေ့အကျင့်အသစ်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် စတင်ကြတဲ့ အဓိကအချိန်နှစ်ခုပါ။ သုတေသီတွေက ဒါကို အသစ်စတင်ခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ အဲဒီရက်သတ္တပတ်တွေမှာ ကိုယ့်အဖွဲ့ စတင်တဲ့ ဘယ်အလေ့အကျင့်မဆို လနဲ့ချီဆက်သွားနိုင်မလား၊ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း ရပ်သွားမလားဆိုတာကို ဆက်တိုက်မှတ်တမ်း ထိန်းသိမ်းပုံက အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အစကတည်းက ပုံစံမှန်မှန် ချမှတ်ပေးနိုင်ခြင်းက အဓိကကွာခြားချက်ပါပဲ။

ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုက ဘာကြောင့် ဒီလောက်စွဲငြိစေတာလဲ

ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းရဲ့ နောက်ကွယ်က မောင်းနှင်အားကတော့ ဆုံးရှုံးမှုကို မလိုလားတဲ့စိတ်ပါ။ ဒါဟာ အပြုအမူသိပ္ပံမှာ အထင်ရှားဆုံး တွေ့ရှိချက်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး Daniel Kahneman နဲ့ Amos Tversky တို့က ပထမဆုံး ဖော်ပြခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးရတဲ့နာကျင်မှုက အဲဒီပမာဏအတိုင်း ရရှိလို့ ပျော်ရတဲ့ခံစားချက်ထက် အကြမ်းဖျင်း နှစ်ဆလောက် ပိုပြင်းပါတယ်။ ယူရို ၂၀ ကောက်ရရင် ပျော်ရပေမဲ့ ယူရို ၂၀ ပျောက်သွားရင် မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်ရနိုင်ပါတယ်။ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းက ဒီမညီမျှမှုကို ကိုယ့်အကျိုးရှိအောင် အသုံးချပေးတာပါ။ ပထမနေ့မှာ လမ်းမလျှောက်ဖြစ်လို့ ဆုံးရှုံးတာက မပြောပလောက်ပါဘူး။ လမ်းတစ်ကြိမ်လျှောက်ဖို့ ပျက်သွားတာပဲ ရှိပါတယ်။ ၄၃ ရက်မြောက်နေ့မှာတော့ လမ်းတစ်ကြိမ်လျှောက်ဖို့ ပျက်တာအပြင် အဲဒီမတိုင်ခင် မပျက်မကွက် လုပ်လာခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုလုံးပါ ဆုံးရှုံးရပါတယ်။ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းကို ထိန်းထားနိုင်တဲ့ တစ်နေ့ချင်းစီတိုင်းက စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် ဆုံးရှုံးရမယ့်အရာကို ပိုများလာစေပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အနာဂတ်မှာ ကိုယ်ပျင်းလာမှာကို တားဖို့ အာမခံငွေတင်ထားသလိုပါပဲ။ အဲဒီအာမခံငွေကလည်း နေ့တိုင်း တိုးနေပါတယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ အချိန်အကြာကြီး ဆက်တိုက်လုပ်လာပြီးမှ တစ်ရက်ပျက်သွားရင် ခံစားရသင့်တာထက် အများကြီး ပိုနာကျင်ရတာပါ။ ယုတ္တိနဲ့စဉ်းစားရင် ၄၃ ကြိမ်မှာ တစ်ကြိမ် လမ်းမလျှောက်ဖြစ်တာက မပြောပလောက်တဲ့ ကွာဟချက်ပါ။ အောင်မြင်မှုနှုန်း ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းရှိနေလို့ ဘယ်နည်းပြမဆို ထူးချွန်တယ်လို့ ပြောမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ခံစားမှုအရတော့ အကုန်ပြိုပျက်သွားသလိုပါပဲ။ ဒီကွင်းဆက်မှာ ရွေးစရာနှစ်ခုပဲရှိပါတယ်။ ရှိနေမလား၊ မရှိတော့ဘူးလား ဆိုတာပါ။ ရာခိုင်နှုန်းတွေကို နားလည်ရခက်ပေမဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုတော့ အလွန်အကဲဆတ်တဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ဦးနှောက်က ကွင်းဆက်ပြတ်သွားတာကို အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီအယူအဆရဲ့ အကျော်ကြားဆုံးပုံစံကို Jerry Seinfeld ဆီက လာတယ်လို့ အများအားဖြင့် ယူဆကြပါတယ်။ ပြောစမှတ်အရ သူက လူငယ်လူရွှင်တော်တစ်ယောက်ကို နေ့တိုင်းဟာသရေးဖို့၊ ရေးဖြစ်တဲ့နေ့တိုင်း နံရံက ပြက္ခဒိန်မှာ အနီရောင် X အကြီးကြီး ခြစ်မှတ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ (နောက်ပိုင်းမှာ Seinfeld ကိုယ်တိုင်က ဒီဇာတ်လမ်းကို အဲဒီလောက် အလေးမထားဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။) ရက်အနည်းငယ်ကြာလာရင် ကွင်းဆက်တစ်ခု ရလာပါပြီ။ အဲဒီနောက် ကိုယ့်တာဝန်က ရိုးရိုးလေးပါ။ ကွင်းဆက်ကို မပြတ်စေနဲ့။ ဒီအကြံဉာဏ်က ဟာသလောကအပြင်ဘက်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ “ပိုရေးမယ်” ဆိုတဲ့ မရေရာတဲ့ဆန္ဒကို အမှတ်တွေ မြင်နေရတဲ့ တိကျတဲ့ နေ့စဉ်ကစားပွဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းပေးသလို၊ ရည်မှန်းချက်ကို ရလဒ်ထုတ်နိုင်ဖို့ကနေ ပုံမှန်လုပ်ဖြစ်ဖို့ဆီ ရွှေ့ပေးလို့ပါ။ ဒီနေ့ရေးတဲ့ဟာသတွေ ရယ်ရမလားဆိုတာ ကိုယ်မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး။ ပြက္ခဒိန်မှာ X တစ်ခု ရှိမရှိကိုတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။

ကွင်းဆက်က အလုပ်ဖြစ်စေတဲ့ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းနှစ်ခု

ဆုံးရှုံးမှုကို မလိုလားတဲ့စိတ်က အဓိကမောင်းနှင်အားဖြစ်ပေမဲ့ သိပ်မထင်ရှားတဲ့ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ပုံနှစ်ခုကလည်း အများကြီး အထောက်အကူပြုပါတယ်။

ပထမတစ်ခုက သုတေသီတွေ ခေါ်တဲ့ အသင့်ရရှိထားသော တိုးတက်မှုဆိုတာပါ။ လူသိများတဲ့ လေ့လာမှုတစ်ခုမှာ ကားရေဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေကို တံဆိပ်တုံး ရှစ်ခုစုမိရင် တစ်ကြိမ်အခမဲ့ရေဆေးပေးမယ့် ဖောက်သည်ကတ်တွေ ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်တစ်ဝက်ကိုတော့ တံဆိပ်တုံး ဆယ်ခုစာကတ်ပေးပြီး နှစ်ခုကို ကြိုထုထားပေးခဲ့ပါတယ်။ တကယ်လိုအပ်တဲ့ ရေဆေးအကြိမ်ရေကတော့ ရှစ်ကြိမ်ပဲ အတူတူပါ။ အစကတည်းက ရှေ့ရောက်နေတဲ့ ဖောက်သည်တွေက ကတ်ပြည့်အောင် စုနိုင်ခြေ နှစ်ဆနီးပါး ပိုများခဲ့ပါတယ်။ ရှိနှင့်ပြီးသား တိုးတက်မှုက အမှန်တကယ်မဟုတ်ဘဲ ဖန်တီးပေးထားတာတောင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှေ့ဆက်ဖို့ ဆွဲခေါ်ပါတယ်။ ကိုယ်စထားပြီးပြီလို့ ခံစားရတဲ့အရာတွေကို ပြီးအောင်လုပ်ချင်ကြလို့ပါ။ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းကတော့ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ထားတဲ့ တိုးတက်မှုဖြစ်လို့ ဆွဲအားက ပိုတောင်အားကောင်းပါတယ်။ လမ်းလျှောက်တာ ၁၄ ရက် ဆက်တိုက်ရှိလာပြီဆိုရင် ဒီနေ့လမ်းလျှောက်မလားဆိုတာကိုပဲ ဆုံးဖြတ်နေတာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ နှစ်ပတ်ကြာ လုပ်လာခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို စွန့်ပစ်မလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်နေတာပါ။ ဒီနှစ်ခုဟာ အလွန်ကွာခြားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ မှန်တဲ့အဖြေကို ရွေးရတာ ပိုလွယ်ပါတယ်။

ဒုတိယလုပ်ဆောင်ပုံက အနက်ရှိုင်းဆုံးနဲ့ အချိန်အယူဆုံးပါ။ ကိုယ်ဘယ်လိုလူလဲဆိုတဲ့ ခံယူချက် ဖြစ်ပါတယ်။ နေ့စဉ်အလေ့အကျင့်တစ်ခုကို သုံးပတ်၊ လေးပတ်လောက် လုပ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ လူတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ပြပုံ ပြောင်းလာပါတယ်။ “လမ်းပိုလျှောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်” ကနေ “နေ့တိုင်း လမ်းလျှောက်တယ်” လို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါက ပိုကြီးမားတဲ့ ပြောဆိုချက်မဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးအစားကိုက မတူတော့တာပါ။ ပထမတစ်ခုက စွန့်လွှတ်လို့ရတဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါ။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ကိုယ်ဘယ်လိုလူလဲဆိုတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်။ လူတွေက ကိုယ်ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့လူနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ဆက်လက်ပြုမူနိုင်ဖို့ အတော်ကြိုးစားကြပါတယ်။ ဒီလိုကြည့်ရင် ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းဆိုတာ စိတ်အားတက်စေဖို့ လှည့်ကွက်တစ်ခုတင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ X တစ်ခုချင်းစီနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ ခံယူချက်အတွက် အထောက်အထားထုတ်ပေးနေတဲ့ စက်တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့်ပဲ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းနဲ့ ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေဟာ မှတ်တမ်းကိုယ်တိုင်ကို မေ့သွားပြီးနောက်မှာတောင် ရေရှည်တည်မြဲနေတတ်တာပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံယူချက်တစ်ခု အမြစ်တွယ်လာတဲ့အထိ ဆက်လုပ်ဖြစ်စေဖို့ဆိုတဲ့ သူ့တာဝန်ကို ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းက ကျေပွန်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်လို့ပါ။

ဆိုးကျိုးဘက်ခြမ်း—ကွင်းဆက်က ချည်နှောင်ကြိုးဖြစ်လာချိန်

ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းတွေမှာ အစွမ်းထက်မှုတစ်ခုပဲ ရှိမယ်ဆိုရင် ဒီဆောင်းပါးက ဒီမှာပဲ ဆုံးသွားနိုင်ပြီး ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးစိန်ခေါ်မှုတိုင်းမှာ တစ်ရက်မှ မပျက်ရဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို သုံးနေကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ကို စွဲငြိစေတဲ့ အဲဒီလုပ်ဆောင်ပုံကပဲ အန္တရာယ်လည်း ရှိစေတာပါ။ လုပ်ငန်းခွင်စိန်ခေါ်မှု စီစဉ်ဖူးသူတိုင်း ဒီပျက်ကွက်ပုံကို အနီးကပ် မြင်ဖူးကြပါတယ်။

သုတေသနစာပေမှာ ဒါကို “မထူးတော့ပါဘူး” အကျိုးသက်ရောက်မှုလို့ နာမည်ပေးထားပါတယ်။ ဒါကို ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်တွေ့ရှိခဲ့တာက အစားအသောက်ထိန်းနေသူတွေမှာပါ။ ကွတ်ကီးတစ်ခုစားလို့ အစားအသောက်စည်းကမ်း ပျက်သွားပြီးနောက် အဲဒီနေ့က “ပျက်ပြီးသားပဲ” ဆိုပြီး တစ်ဘူးလုံး ဆက်စားလိုက်ကြသူတွေပါ။ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းကို စိတ်အားတက်စရာ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အကုန်ရမှ၊ မဟုတ်ရင် ဘာမှမရဆိုတဲ့ အတွေးပုံစံက အခုတော့ ပြောင်းပြန် အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ကွင်းဆက်က အရာအားလုံးဆိုရင် ပြတ်သွားတဲ့ကွင်းဆက်က ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဘာမှမရှိတော့ရင် ဒီနေ့ ဘာလို့ လမ်းလျှောက်နေဦးမလဲ။ ၄၃ ရက်မှာ တစ်ရက်ပျက်သွားသူက နောက်မနက်မှာ ပြန်စတတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မကြာခဏ လုံးဝရပ်လိုက်တတ်ကြပါတယ်။ အလေ့အကျင့် မအောင်မြင်လို့ မဟုတ်ဘဲ အမှတ်စာရင်း ပျက်သွားလို့ပါ။ အဲဒီအမှတ်စာရင်းကလည်း တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်နေရာကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ယူသွားခဲ့တာပါ။

နောက်ထပ် သိပ်မသိသာတဲ့ ထိခိုက်မှုတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ တင်းကျပ်တဲ့ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းတွေက အပြစ်မပေးသင့်တဲ့သူတွေကိုမှ အပြစ်ပေးနေပါတယ်။ နေမကောင်းတဲ့ကလေးနဲ့ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရလို့ တစ်ရက်ပျက်သွားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၊ တုပ်ကွေးမိသွားသူ၊ တစ်နေကုန် လေယာဉ်ခရီးသွားနေရသူတို့ဟာ စိတ်အားမထက်သန်လို့ ပျက်ကွက်တာ မဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းက သူတို့ကို ရိုးရိုးစွန့်လွှတ်လိုက်သူတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း သတ်မှတ်ပါတယ်။ ပိုဆိုးတာက တာဝန်ကျေချင်စိတ် အရှိဆုံးသူတွေဟာ လုံးဝမနားတော့ဘဲ တုံ့ပြန်ကြတာပါ။ ခြေချင်းဝတ်နာနေရင်း ပြေးတာ၊ သန်းခေါင်မှာ ပတ်လျှောက်နေတာ၊ ဖျားနေတာကို အချိန်ဇယားညှိရမယ့် ပြဿနာတစ်ခုလို သဘောထားတာတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ စိတ်အပါဆုံး ပါဝင်သူတွေကို ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုစေတဲ့ ပုံစံဟာ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကိစ္စတွေရှိနေလို့ ပါဝင်သူတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်တဲ့ ပုံစံကလည်း အလွန်အကျွံစွဲလမ်းသူတွေပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ ကိုယ့်စိန်ခေါ်မှုကို တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် သေးငယ်သွားစေတဲ့ စက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။

အလေ့အကျင့်ဖြစ်ပေါ်လာပုံဆိုင်ရာ သုတေသနက ဒီနေရာမှာ စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုကို ဖော်ပြပေးပါတယ်။ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုတာ လေ့လာထားပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကိုးကားခံရတဲ့ University College London ရဲ့ လေ့လာမှုမှာ တစ်ရက်ပျက်သွားတာဟာ နောက်ဆုံးမှာ အလေ့အကျင့်တည်မြဲလာမလားဆိုတာအပေါ် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ကွာခြားမှု မဖြစ်စေခဲ့ပါဘူး။ အလေ့အကျင့်တွေကို တစ်ရက်မပျက် ပြည့်စုံနေမှုနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း မကြာခဏ ထပ်ခါတလဲလဲလုပ်ခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ရတာပါ။ တစ်နည်းပြောရရင် ကွင်းဆက်ဆိုတာ စိတ်အားထက်သန်စေဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အလွန်ကောင်းတဲ့ အယူအဆတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အယူအဆတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကာကွယ်ပေးရမယ့် အပြုအမူကို အဲဒီအယူအဆက စဖျက်ဆီးလာပြီဆိုရင် ပြောင်းလဲလျှော့ပေါ့ပေးရမှာက လူမဟုတ်ဘဲ အယူအဆပါ။ အဲဒီလေ့လာမှုမှာပဲ အပြုအမူအသစ်တစ်ခု အလိုအလျောက်ဖြစ်လာဖို့ အလယ်ကိန်းတန်ဖိုးအရ ၆၆ ရက် ကြာခဲ့ပြီး၊ ၁၈ ရက်ကနေ ၂၅၄ ရက်အထိ အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ ကွာခြားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကလည်း ရေရှည်အတွက် ရည်ရွယ်စီစဉ်သင့်တဲ့ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါ။

ဖြေရှင်းနည်း—နေမကောင်းတဲ့တစ်ရက်ကြောင့် မပျက်စီးမယ့် ဆက်တိုက်မှတ်တမ်း

ဖြေရှင်းနည်းက ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းတွေကို စွန့်ပစ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မြင်သာတဲ့တိုးတက်မှု၊ တဖြည်းဖြည်း တန်ဖိုးကြီးလာတဲ့မှတ်တမ်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံယူချက်တည်ဆောက်မှုဆိုတဲ့ စိတ်အားပေးမောင်းနှင်မှုတွေကို ဆက်ထိန်းထားရင်း တစ်ချက်တည်းပျက်ရင် အားလုံးပြိုသွားစေတဲ့ အချက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်အောင် ပြန်စီစဉ်ဖို့ပါ။ အရှင်းဆုံးပုံစံကတော့ ပုံမှန်လုပ်ဖြစ်ရေး ရည်မှန်းချက်ပါ။ “နေ့တိုင်းလုပ်၊ မလုပ်ရင် ကွင်းဆက်ပြတ်မယ်” ဆိုတာအစား “ရက် ၃၀ မှာ ၂၅ ရက် ရည်မှန်းချက်ပြည့်မီအောင်လုပ်” လို့ ပြောင်းလိုက်တာပါ။

ဒီပုံစံက ဘာတွေ ဆက်ထိန်းပေးထားသလဲဆိုတာ ကြည့်ပါ။ ထိန်းထားရမယ့် ကိန်းဂဏန်း ရှိနေတုန်းပါပဲ။ တိုးတက်မှုလည်း မြင်နေရတုန်း၊ တကယ့်စံနှုန်းလည်း ရှိနေတုန်းပါ။ ရက် ၃၀ မှာ ၂၅ ရက်ဆိုတာ လွယ်လွယ်ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်တင့်တဲ့ ဘယ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နဲ့မဆို အလေ့အကျင့်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ခံစားမှုအပေါ် သက်ရောက်ပုံကတော့ လုံးဝပြောင်းသွားပါတယ်။ တစ်ရက်ပျက်တာဟာ အားလုံးပြိုပျက်သွားတာ မဟုတ်တော့ဘဲ မူလကတည်းက သုံးခွင့်ရှိတဲ့ ပျက်ရက်ငါးရက်ထဲက တစ်ရက်ကို သုံးလိုက်တာပဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ နေမကောင်းတဲ့နေ့၊ ခရီးသွားတဲ့နေ့၊ ဘဝမှာ မမျှော်လင့်တာတွေ ဖြစ်လာတဲ့နေ့တွေကို ဒီပုံစံက လက်ခံပေးထားလို့ မနက်ဖြန်မှာ ရည်မှန်းချက်က မပျက်မစီးဘဲ စောင့်နေပါတယ်။ “ပျက်ပြီးသား” ဆိုတဲ့အခြေအနေ မရှိတော့လို့ “မထူးတော့ပါဘူး” အကျိုးသက်ရောက်မှု ဝင်လာဖို့ အခွင့်မရတော့ပါဘူး။ သုညအထိ မကျနိုင်တော့တဲ့အတွက် ပြည့်စုံအောင်လုပ်မလား၊ လုံးဝစွန့်လွှတ်မလားဆိုတဲ့ စိတ်အားလျော့စရာ ရွေးချယ်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်စရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။

တစ်ဦးချင်းအတွက် လက်တွေ့အသုံးချနည်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် အလေ့အကျင့်တစ်ခု တည်ဆောက်နေရင် ပျက်ခွင့်ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ ကြိုရေးထားပါ။ “နှစ်ကြိမ်ဆက် မပျက်စေနဲ့” ဆိုတဲ့ ရိုးရာလက်တွေ့စည်းမျဉ်းကလည်း ဒီအယူအဆရဲ့ ပုံစံတစ်ခုပါပဲ။ တစ်လမှာ လေးရက်၊ ငါးရက်ပျက်တာဟာ အစီအစဉ်ကို ဖောက်ဖျက်တာမဟုတ်ဘဲ အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်တယ်လို့ မစခင်ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ထားပါ။ ကိုယ်စိုးရိမ်ထားသလောက် ပျက်ရက်တွေကို မသုံးဖြစ်ပါဘူး။ နောက်လမှာလည်း ဆက်လုပ်နေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အဲဒါပါပဲ။

ကျန်းမာပျော်ရွှင်ရေးအစီအစဉ် စီမံသူတွေအတွက်တော့ အရေးပါမှုက ပိုကြီးပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အလေ့အကျင့်တွေကို အလွန်အကျွံစွဲစွဲလမ်းလမ်း မလုပ်တတ်တဲ့ လူအများစုပါဝင်တဲ့ လူရာနဲ့ချီအတွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စီစဉ်နေရလို့ပါ။ တင်းကျပ်တဲ့ နေ့စဉ်ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းက ပထမပတ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမယ်၊ ဒုတိယပတ်မှာ ကြမ်းတမ်းမယ်၊ တတိယပတ်ရောက်တော့ ပါဝင်သူအများစုဟာ အက်ပ်ကို တိတ်တဆိတ် မဖွင့်တော့ဘူးဆိုတာ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ သာမန်တစ်ရက်လေးကြောင့် ထွက်သွားရတာပါ။ ပုံမှန်လုပ်ဖြစ်ရေး ရည်မှန်းချက်ကတော့ သိပ်မထင်ရှားပေမဲ့ ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ ရလဒ်ကို ပေးပါတယ်။ ဒုတိယပတ်မှာ တုပ်ကွေးမိသူက စတုတ္ထပတ်မှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနိုင်ရသူတွေကလည်း အချိန်ဇယား အဆင်ပြေပြေ တိုက်ဆိုင်သွားသူတွေ မဟုတ်ဘဲ အများဆုံးလုပ်ဖြစ်သူတွေ ဖြစ်နေတဲ့ စိန်ခေါ်မှုပါ။ ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဓာတ်ပုံလှလှထွက်မယ့် စတင်ပွဲတစ်ခုထက် ရေရှည်တည်မြဲတဲ့ အပြုအမူပြောင်းလဲမှုဆိုရင် အမှားအယွင်းကို ခွင့်ပြုပေးတဲ့ပုံစံက မလျှော့တမ်းကြိုးစားရတဲ့ပုံစံထက် အမြဲသာပါတယ်။ စံနှုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ မြင့်မြင့်ထားပါ။ ရက် ၃၀ မှာ ၁၀ ရက်မဟုတ်ဘဲ ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၂၅ ရက်ပါ။ ပြီးရင် တင်းကျပ်တဲ့ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းတွေ မလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာကို ဒီစနစ်က လုပ်ပေးပါစေ။ လူတိုင်းကို အလေ့အကျင့်ဖြစ်လာတဲ့အထိ ကြာကြာ ဆက်ပါဝင်နေစေဖို့ပါ။

ကွင်းဆက်ဟာ ခိုင်းရင် အလွန်ကောင်းတဲ့ အကူအညီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အလိုကို လိုက်ရရင်တော့ ဆိုးလှပါတယ်။ ပြက္ခဒိန်မှာ X တွေ ဆက်မှတ်ထားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကွက်လပ်တစ်ကွက်ကြောင့် ပြက္ခဒိန်တစ်ခုလုံး ပျက်မသွားစေဖို့တော့ သေချာစီစဉ်ထားပါ။

YuMuuv မှာ အလျှော့အတင်းရှိတဲ့ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်း တည်ဆောက်ခြင်း

YuMuuv မှာ ဒီပုံစံနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဆက်တင်က နေ့စဉ်ရည်မှန်းချက်ပါ။ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးတဲ့အခါ စုစုပေါင်းရည်မှန်းချက်အစား နေ့စဉ်ရည်မှန်းချက်ကို ရွေးပါ။ ဒါဆို တိုးတက်မှုကို စုစုပေါင်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် တွက်ပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေတစ်ရက်နှစ်ရက်မှာ အားကုန်ကြိုးစားလိုက်ရုံနဲ့ ပြည့်သွားတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်နေ့ချင်းစီအလိုက် ရေတွက်ပေးမှာပါ။ ပြီးရင် စတင်ကြေညာတဲ့စာမှာ အပြီးသတ်ပန်းတိုင်ကို ပုံမှန်လုပ်ဖြစ်ရေး ရည်မှန်းချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ။ ဥပမာ ရက် ၃၀ မှာ ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၂၅ ရက် ရည်မှန်းချက်ပြည့်မီဖို့ပါ။ စိန်ခေါ်မှုအတွင်းက အစိမ်းရောင်မျဉ်းက ပါဝင်သူတစ်ယောက်ချင်းစီကို ရည်မှန်းချက်အတိုင်း လိုက်မီနေသလားဆိုတာ ပြပေးပါတယ်။ ဒါကြောင့် အကုန်ရမှ မဟုတ်ရင် ဘာမှမရဆိုတဲ့ ပြတ်တောက်မှုမရှိဘဲ ဆက်တိုက်မှတ်တမ်းရဲ့ နေ့စဉ်ဆွဲအားကို ရစေပါတယ်။

ဒီနည်းက ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ချိန် မိနစ်တွေကနေ ရေသောက်ခြင်း၊ သတိကပ်လေ့ကျင့်ခြင်းနဲ့ အိပ်စက်ခြင်းအထိ လှုပ်ရှားမှုစာရင်းထဲက လှုပ်ရှားမှုအားလုံးနီးပါးအတွက် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ နေ့စဉ်ရည်မှန်းချက်ကို လုပ်နေကျအလေ့အကျင့်တစ်ခုနဲ့ တွဲထားရင် ပိုလွယ်လွယ် ပြည့်မီနိုင်ပါတယ်။ (အလေ့အကျင့်တွေ ဆင့်တွဲတည်ဆောက်ခြင်းကို ကြည့်ပါ။) ရည်မှန်းချက်သတ်မှတ်ရာမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ အမှားတွေအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လမ်းညွှန်ကလည်း စိန်ခေါ်မှုရှိပေမဲ့ အလွယ်တကူ ပြိုပျက်မသွားမယ့် ရည်မှန်းချက်ကို ရွေးနိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါတယ်။

ပြီးဆုံးချိန်အထိ လူတွေ ဆက်ပါဝင်နေမယ့် စိန်ခေါ်မှုတွေ လိုချင်လား။ YuMuuv သရုပ်ပြအစီအစဉ်ကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းပါ။ အလျှော့အတင်းရှိတဲ့ နေ့စဉ်ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်လိုသတ်မှတ်ရမလဲဆိုတာ ပြပေးပါမယ်။